«Ազգ»-ը շարունակում է ներկայացնել Արցախից բռնի տեղահանված անձանց պատմությունը, նրանց խնդիրներն ու հոգսերը: Այս անգամ մեր զրուցակիցը Գարինե Պետրոսյանն է, որ ավելի քան 30 տարի ծառայել է հայերնիքին, բայց մինչեւ վերջին պահը Ստեփանակերտում վարձով է ապրել:
«Տրակտոր եմ քշել 34 տարի, բանակում ծառայել, խրամատ փորել, բայց մինչեւ վերջին պահը վարձով եմ ապրել: Էսօր Երեւան որ շենքի տակ կանգնում եմ, ասում են՝ նախագահի կամ ուրիշ պաշտոնյայի հարազատը, բարեկամն էս շենքում տուն ունի: Սիրուհիների մասին էլ՝ դեռ չասած: Էդ ես չկայի-չկայի մի սիրուհու չափ է՞լ չկայի: Կիրովաբադի գաղթից հետո ապրած ու կյանքս Արցախին էի նվիրել»,- սրտնեղում է տիկին Գարինեն:
Ասելու կամ վերհիշելու շատ բան կա, ասում է, բայց Արցախի նախագահի հատկապես այս մի արտահայտությունը (արված շրջափակման օրերին), թե «քինում են, ջհանդամը քինան», մեր զրուցակցի մտքից դուրս չի գալիս. «Արայիկ Հարությունյան, ես էսօր իմ հայրենիքում եմ՝ Հայաստանում, դժբախտաբար ջհանդամումը դու ես՝ թուրքի երկրում: Ղեկավար մարդ ես, բա սեփական ժողովրդին նման բա՞ն կասեն»:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
