Թուրքական Անթալիայում կայացած G-20-ի հերթական գագաթաժողովում հետաքրքրական բաներ եղել են, բաներ եւ հյուրեր: Օրինակՙ աշխարհի քսան հզորների հերթական հավաքին հատուկ հյուրի կարգավիճակով մասնակցել է նաեւ Ադրբեջանի նախագահը, ճիշտ է, վերջինս երկկողմ հանդիպում է ունեցել միայն Թուրքիայի նախագահի հետ… Այս առումով, առաջարկում ենք ամենեւին չանհանգստանալ, որ Ալիեը մասնակցել է (թեկուզ որպես հատուկ հյուր) G-20-ի գագաթաժողովին, քանի որ շատ ավելի անհանգստանալու պատճառներ է տալիս այն, որ այդ խմբի մշտական անդամ է Թուրքիան: Որի նախագահն էլ հենց գագաթաժողովի ամենահետաքրքրական բաներից մեկի հեղինակն է, մասնավորաբարՙ երբ աշխարհի հզոր 19 երկրների ղեկավարները, մանրամասն քննարկելով քաղաքական օրակարգը, հոգնած նստած են եղել մի սեղանի շուրջ եւ ճաշելիս են եղել, Էրդողանը վերցրել է խորտիկներից մեկը եւ դիմելով ներկաներին ասել է. «Չեք նեղանա, չէ՞, որ ես կծելով ուտեմ»:
Առավել հետաքրքրական բաներից է սակայն Պուտին-Օբամա, կամ Օբամա-Պուտին (նայած, թե ի՞նչ կողմնորոշում ունեք դուք) հանդիպումը: Ըստ էության դա հանդիպում էլ չէր, այլ հյուրանոցի ֆոյեում դեմ առ դեմ զրույց, իրար բավականին մոտ նստած դիրքում, երկու ակտիվ թարգմանիչների ներկայությամբ եւ մասնակցությամբ եւ, թերեւս, հենց թարգմանչության, այլ ոչ թե դիվանագիտության հրաշքներից մեկն էլ այն է, որ ԱՄՆ եւ Ռուսաստանի նախագահները այդ հանդիպումից հետո հայտարարել են, որ Մոսկվան եւ Վաշինգտոնը համաձայնություն են ձեռք բերել Սիրիայի հարցում, առավել եւս` միջազգային ահաբեկչության դեմ համատեղ պայքարի անհրաժեշտության խնդրում: Նույն ընթացքում, Ֆրանսիայի նախագահ Օլանդը, ով, ի դեպ, չէր մասնակցում G-20-ին, ոչ թե որովհետեւ չի սիրում Թուրքիայում լինել, այլ քանի որ շատ է սիրում Ֆրանսիան, հայտարարեց, թե ինքը միջազգային ահաբեկչության դեմ համատեղ պայքար սկսելու հարցով շուտով հանդիպումներ կունենա Վաշինգտոնում եւ Մոսկվայում: Սա նշանակում է, որ Փարիզը, Մոսկվան, Վաշինգտոնը գոնե հույս կա, որ համատեղ են պայքարելու միջազգային ահաբեկչության դեմ, եթե, իհարկե Օլանդ-Օմաբա, Պուտին-Օլանդ, Օբամա-Պուտին-Օլանդ հնարավոր հանդիպումների ժամանակ կողմերն իրար ահաբեկիչ չանվանեն, կամ առնվազնՙ ահաբեկիչներին սատարող:
Միանգամից ասենք, որ միջազգային ահաբեկչության դեմ համատեղ պայքարի հարցում վստահություն չունենք, քանի որ, եթե G-20-ի երկրները չեն կարողանում իրենց գագաթաժողովի վայրը փակել երեք կատուների առջեւ, որոնք ներթափանցել էին ժողովի տաղավարներից մեկը, ապա ինչպե՞ս են կարողանալու իրենց երկրները եւ հետեւաբար` ողջ աշխարհը փակել ահաբեկիչների համար: Ավելինՙ այն, որ միջազգային ահաբեկչության դեմ պայքարը (այսօր G-20-ի օրակարգի անկյունաքարը), մեղմ ասած, վստահություն չի ներշնչում, ապացուցում է նաեւ միջազգային կազմակերպություններից մեկի հրապարակած մի շատ ուշագրավ քարտեզ: Ըստ այդմ, որոշվել է, թե այս կամ այն երկիրը ինչպե՞ս է արձագանքում, երբ աշխարհի այս կամ այն վայրում տեղի է ունենում ահաբեկչություն (ոչ իրենց, կամ իրենց հարեւանների մոտ, իրենցից հեռու): Այսպիսով, ենթադրենք Անտարկտիդայում (բոլորից հեռու) տեղի է ունենում ահաբեկչություն, ԱՄՆ-ում, Կանադայում, Ճապոնիայում, Ավստրալիայում եւ Նոր Զելանդիայում (ողջ Օվկիանիայի կղզի-պետություններում), ինչպես նաեւ արեւմտյան Եվրոպայում, անտարկտիդական ահաբեկչությանը կարձագանքեն հետեւյալ կերպ` «Ինչպիսի սարսափելի ողբերգություն»: Այսքանը: Իսկ օրինակ Լատինական Ամերիկայի երկրներում` Մեքսիկան, Կուբան, Կենտրոնական եւ Հարավային Ամերիկան, Հնդկաստանը, Արեւելյան Եվրոպան, Եգիպտոսը եւ Հարավաֆրիկյան Հանրապետությունը, ըստ ուսումնասիրությունների, կարձագանքեն` ասելով. «Դա այնքան տխուր է»: Հնդկաչինի երկրները, Ինդոնեզիան, Մալայզիան, Սինգապուրը, Միջին Ասիայի երկրները, Պակիստանը, Աֆղանստանը, այդ թվում` Իրանը, Մոնղոլիան, Հյուսիսային Կորեան իրենցից հեռու մի երկրում, երբ ահաբեկչություն տեղի ունենա, կարձագանքեն` «Իսկ այդպիսի երկիր կա՞»: Ողջ Աֆրիկան, բացառությամբ Եգիպտոսի եւ Հարավաֆրիկայն Հանրապետության, կասի` «Իսկ ի՞նչ տարբերություն»: Եվ վերջապես հետխորհրդային տարածաշրջանի երկրները` ներառյալ Ռուսաստանն, անշուշտ (բացառությամբ միջինասիացիների եւ բալթյան երկրների), ինչպես նաեւ Արաբական թերակղզու երկրները, Մերձավոր Արեւելքը, Չինաստանը կասեն` «Կյանքն ուղղակի այդպիսին է»:
Ուրեմն միջազգային ահաբեկչության դեմ պետք է համատեղ պայքար սկսեն իրենցից հեռու ահաբեկչության մասին այսկերպ արտահայտվողները:
Ինձ թվում է, որ այս պայքարի վերջում բոլորը կհասկանան, որ կյանքն իրոք այդպիսին է դարձել, բայց ոչ թե որովհետեւ ահաբեկչություն կա, այլ քանի որ ահաբեկչության դեմ համատեղ պայքարելու ուժ ու կամք չկա:
Բայց կհաղթեն Հնդկաչինի երկրները, Ինդոնեզիան, Մալայզիան, Սինգապուրը, Միջին Ասիայի երկրները, Պակիստանը, Աֆղանստանը, այդ թվում` Իրանը, Մոնղոլիան, Հյուսիսային Կորեան, որովհետեւ կիմանան, որ, այո, այսպիսի երկրներ կան:
Ամեն դեպքում, մենք եւս հավատանք, որ այդ պայքարը համատեղ կլինի: Այս կապակցությամբ առաջարկում ենք տնից դուրս գալիս անձրեւանոց վերցնել, քանի որ մի գյուղում, երբ բոլորը աղոթում էին, որ անձրեւ լինի, միայն մեկն էր, որ այդ աղոթքներին ներկայանում էր անձրեւանոցով, եւ դա հենց հավատն է:
