Հունիսյան ջեռ ցերեկ էր: Արևը հյուծում էր անծայր կապույտից, ու թե զոռով փնտրեիր, հազիվ կնշմարվեին մի քանի բարալիկ ամպի ծվենիկներ՝ խոտհարքից հետո նոսր փռված խոտերի պես, որ վրիպել էին եղանի բարկությունից: Շոգից հալվում էր գյուղի կոմունիստական ասֆալտը, որ անկախության տարուց մինչ օրս մեր արևի նահանջող թշնամին էր: Գյուղի բլքոզ պատերից մեկի կեսմետրանոց ստվերի տակ կծկվել էր Հոպո Գևոն՝ հորս հորեղբայրը: Ինձ ճանաչեց: Մանկական թրթռանքով տեղից ելավ, փաթաթվեցինք, ու մի խոսքի սպասելով նայեց վրաս: Մրջնի պես ամենօրյա շալակումներից ստորակետի նման ճկվել էր, կռացել: Շտկեց խոտկապի թելով շալվարն ու հենվեց նոր քաշված գազի խողովակի տակ, նույն կեսմետրանոց ստվերի մեջ: Մի երկու հարցից հետո, երբ էլ հարցնելու բան չմնաց՝ ճմրթված ծխախոտի տուփից հաստ մատներով հանեց մի անֆիլտր գլանակ ու վառեց, տարիներից պղտորված կապտավուն աչքերը չռեց վրաս և.
-Քաղսովետի նախագան հմի Նիգոլն է, հա՞…
-Հա, հոպո, Նիգոլն է:
-Հմմ,- ընկավ մտքերի մեջ ու չսափրած դեմքը ճմլվեց, անատամ դատարկությունով մեկ անհագ ներս քաշեց ծուխը՝ կարճելով գլանակի երկարությունը:
Մի ծխելու տևողությամբ դեմդիմաց լռեցինք: Նայեց ինձ իբրև մի թարմ թերթի, ուր ոչ մի նորություն գրված չէ, կամ մի ռադիոյի, որ նույնությամբ կրկնում էր անցյալի դեպքերը: Կռացա, համբուրեցի փշոտ երեսը և, որպես հրաժեշտ ասացի.
-Հետ եմ գնում քաղաք գործերով, հոպո: Էս շոգին մի նստի:
-Ա՜, պան չէղնի,- անհաղորդ պատասխանեց Գևոն:
-Հետո կգամ, կպատմեմ քաղսովետի գործերից,- ավելացրի ես:
-Հա՜,- երեխայի պես ապշահար սպասումով ասաց հոպոն:
…Ուջանում հունիսյան ցնդող մի օր էր. դրսում միայն արձանված Անդրանիկն էր՝ լավ օրերից հետո սմքած «գյոլ»-ի դիմաց, արևից պսպղացող գլխով, ես էի, որ գնում էի քաղաք «գործերով», քիչ այն կողմ ստորակետի պես կեռ հոպոն էր՝ քաղսովետից լուր ստանալու սպասումով, փոշիներում խայտացող օձերն էին և, առհասարակ, գյուղն էր, որ լու՜ռ, տապին հանդիմանելով սպասում էր նորության:
