Մայիսի 20-ին ժամը 18.30-ին «Դոյչլանդֆունկը» հեռասփռեց «Ինչպես է Ադրբեջանը Հայաստանում վախ տարածում» վերնագրով 25 րոպեանոց ռադիոռեպորտաժը, որ պատրաստել էին Լուիզե Գլումը, Զիլկե Դիիթրիհը եւ Մարգարետե Վոհլանը: Վերջինիս Հայաստանի, Արցախի մասին պատրաստած հաղորդումներն, ինչպես վերոնշյալը, աչքի են ընկնում անաչառությամբ եւ հայերի հանդեպ անկեղծ համակրանքով: Այս անգամ հաղորդման հեղինակներից Գլումը՝ Ներքին Հանդում եւ Դիիթրիհը՝ Մեղրիում, բնակիչների հետ իրենց զրույցից առանձնացրել էին այն հատվածները, որ համոզիչ փաստարկներով սին էին դարձնում Ադրբեջանի՝ խաղաղության պայմանագրի ստորագրման պատրաստակամությունը: Եթե Ադրբեջանն ամեն օր Հայաստանից նոր տարածքներ է պահանջում, «Արեւմտյան Ադրբեջան» անվան տակ Երեւանն է ուզում, ի՞ նչ խաղաղություն: Հայաստանի շատ տարածքներ ադրբեջանական վերահսկողության տակ են եւ Հայոց ցեղասպանություն տեսածների ժառանգների վախը, թե Ադրբեջանը կարող է նոր տարածքներ գրավել, անհիմն չէ, շեշտվում է «Դոյչլանդֆունկի» ռեպորտաժում: ԵՄ առաքելության ղեկավար Մարկուս Ռիթթերն էլ եթերում ասում է, թե տեւական դադարից հետո, 2025-ի մարտին, երբ Փաշինյանը հաղորդեց, թե խաղաղության պայմանագրի երկու՝ վիճահարույց կետերն էլ հայակական կողմի համար ընդունելի են, կրակոցները վերսկսվեցին…
Ալիեւի պահանջներից բացի ռադիոռեպորտաժում անդրադարձ կա Փաշինյանին, որ խաղաղության պայմանագրի դիմաց 4 գյուղ Ադրբեջանին հանձնելով՝ շատ հայերի կարծիքով իրենց անվտանգությունն է խաթարել, անպաշտպան դարձրել: Հանրապետության տարբեր տարիքի բնակիչների, ԵՊՀ-ի ուսանողների հետ զրույցից հաղորդման հեղինակների տպավորությունն այն է, որ Հայաստանը պարտությունից հետո լքված է եւ միայնակ, անզորության զգացում ունեն մարդիկ, իսկ ՌԴ-Ուկրաինա հակամարտությունը պատճառ է դարձել, որ հայերն առավել հակվեն Արեւմուտքին: Ի հեճուկս դժվարությունների՝ Ադրբեջանի օրավուր պահանջների՝ միջանցքի, «Արեւմտյան Ադրբեջանի», Փաշինյանի՝ 4 գյուղն Ադրբեջանին հանձնելու, շատերը՝ հատկապես երիտասարդները, սպառնալիքներին եւ վախին դիմակայում են՝ վերագտնելով իրենց ինքնությունը, կառչում ազգային արմատներին եւ սեփական պատմությանը:
Հաղորդման մեջ Դիիթրիհը տպավորված պատմում է, թե շաբաթավերջին մեծուփոքրով զինավարժության դասի են հաճախում հայերը, դրանից հետո, որքան էլ զարմանալի, մարդիկ պարում են իրենց ավանդական պարերը, խմբվում պատերազմից հետո ՏՏ ոլորտի բարձր վարձատրվող աշխատանքը թողած, պարուսույց դարձած 31-ամյա Համազասպի շուրջ:
Հաղորդման մեջ չքողարկվող լավատեսություն կար՝ ճնշումը հակաճնշում է ծնում. անհատը, դիմակայող հայ մարդը, հատկապես երիտասարդները պայքարում են:
ԱՆԱՀԻՏ ՀՈՎՍԵՓՅԱՆ
Գերմանիա
Լուսանկարում՝ Երեւանում Լեռնային Ղարաբաղի հայերի իրավունքների համար ցույցից
picture alliance / Middle East Images / Anthony Pizzoferrato
