Հովհաննես Իշխանյանը գրում է․
Գյումրու ընտրությունները գցել են զգոնությունը, ու պատրանք է ստեղծել, որ կարելի է պարզապես սպասել 2026թ ընտրություններին ու հարցերն այնտեղ լուծել։
Մինչդեռ դավաճանները չեն դադարելու իրենց դավաճանությունը ու մեկ տարվա մեջ կարող են հասցնել բազմաթիվ հանձնման ակտեր իրականացնել, որ անպայման լինի ջրհեղեղ նրանցից հետո, ինչպես եղավ Արցախում։
Ու, ընտրությունների հաղթանակն էլ երաշխավորված չի, ու թմրեցնում է հաղթանակի հանդեպ վստահությունը։
Պարզ է, որ Քաղաքացիական պայմանագիրը մինչև հիմա հողի վրա միջանցքը և Երևանը չի տվել, որովհետև ուրիշների շահերի հետ չի բռնում նրա դավաճանությունը, բայց մինչև 2026 կարող է Ալիևի հետ այդ ուրիշներին այնքան թուլացնի, մինչև տան, ոնց որ եղավ Արցախում։
Այս իրավիճակում, անկախ նրանից, թե քանի դավաճանություն է նրանց մոտ ստացվել և քանիսը հնարավոր չի եղել կանխել, անհրաժեշտ է, որ հիմա հայացքներս ուղղենք դավաճանության խոցելի վայրեր, հարկ եղած դեպքում մեկնենք այնտեղ ու նորից փորձենք կանխել ու նորից փորձենք ՔՊ-ին վերացնել։
