Որ Եվրոպան միշտ էլ, մեղմ ասած, անբարյացակամ է տրամադրված եղել Ռուսական կայսրության, Խորհրդային Միության հանդեպ, պատմական հայտնի փաստ է: «Դրական» էր վերաբերմունքը միայն ելցինյան Ռուսաստանի նկատմամբ, երբ Արեւմուտքը քայքայում ու թալանում էր երկիրը: Սակայն ամեն ինչ վերադարձավ նախահիմքին, երբ պետության ղեկավար ընտրվեց Վլադիմիր Պուտինը, որը հաղթահարելով հսկայական ներքին ու արտաքին ճնշումները, ձեռնամուխ եղավ արդեն մասնատման եզրին կանգնած պետության վերականգնման ու վերափոխման գործին: Շտամպը նույնն էՙ երկիրը ավտորիտար է, ոտնահարվում են դեմոկրատական ազատությունները, Պուտինը անողոք է իր քաղաքական հակառակորդների նկատմամբ եւ այլն:
Այսօր էլ եվրամերիկյան լրատվամիջոցներում եզակի են բարեհաճ նյութերը ժամանակակից Ռուսաստանի, նրա ղեկավարի հանդեպ: Մյուս կողմից, անկարելի է չնկատել, որ նույն եվրամերիկյան քաղաքական համակարգի նկատմամբ նրա իսկ հասարակայնության հիասթափությունն ու արհամարհանքը, հատկապես ներկա ֆինանսատնտեսական, բարոյական ճգնաժամի պայմաններում, հասել են մի մակարդակի, որը մոտ է մերժողականի: Եվ այս ֆոնի վրա վերջին շրջանում կատարած իր ոչ ստանդարտ գործողությունների շնորհիվ Պուտինը ընդունելի է դառնում նույնիսկ Արեւմուտքումՙ դառնալով համաշխարհային մակարդակի պետական գործիչ: Ընդ որում, պարադոքսն այն է, որ Եվրոպայում Պուտինի հանրաճանաչության բարձրացմանը առաջին հերթին նպաստում են նրա… հակաարեւմտյան նախաձեռնությունները:
Ինչպես գրում է շոտլանդացի նշանավոր լրագրող-քաղաքական մեկնաբան Ջերալդ Ուորները, Ռուսաստանի ղեկավարը սկզբունքորեն ընդդիմանում է Արեւմուտքինՙ նրան համակած խելահեղ լիբերալիզմին, մշակութային մազոխիզմին, բնիկ բնակչության անհետացմանը, անհատական պատասխանատվության փոխարեն գեդոնիզմի (վայելքասիրության) քարոզչությանը հակադրելով ազգի հասունության խնդիրը, քաղաքական կուռ կամքը եւ ազգային շահերի հաստատակամ պաշտպանությունը:
Համաշխարհային լիդերների մեջ Վլադիմիր Պուտինի առանձնակիությունը հստակորեն դսեւորվեց նորերս Հյուսիսային Իռլանդիայում կայացած ութնյակի հանդիպման ժամանակ: Անմիջականորեն դրան նախորդեցին Ռուսաստանի զինված ուժերի մարտունակության բարձրացմանն ուղղված մասշտաբային գործողությունները (ի դեպ, ռուսաստանյանը արդեն երրորդ ռազմական բյուջեն է աշխարհում): Միաժամանակ Լոհ-Էռն մեկնելուց առաջ Պուտինը տեւական հեռախոսազրույց ունեցավ Չինաստանի նախագահ Սի Ցզյանպինի հետ, ինչը խոսակցություններ բացեց ռուս-չինական ռազմաքաղաքական դաշինք ձեւավորելու շուրջը, որը չէր կարող չանհանգստացնել ութնյակի մյուս անդամներին: Սիրիայի հարցում հատկապես ութնյակը վերածվեց 7+1-ի եւ այդ մեկը ի դեմս ռուսաց ղեկավարի կարողացավ իր անզիջում դիրքորոշման շնորհիվ էական փոփոխություւններ մտցնել գագաթաժողովի վերջնական փաստաթղթերի մեջ (նույնիսկ հանվեց Բաշար Ասադին պաշտոնազրկելու նախապայմանը): Մի կողմ դնելով տխրահռչակ «քաղաքական նրբանկատությունը», Պուտինը հայտարարեց, որ Արեւմուտքը Սիրիայում աջակցում է ոչ թե «դեմոկրատիայի մարտիկներին», այլ ամեն տեսակ իսլամական ծայրահեղականների, ահաբեկիչների եւ նույնիսկ բացահայտ մարդակերների:
G8-ի հանդիպմանը Պուտինը եկավ ներռուսաստանյան ոլորտում եւս իր դիրքերի ամրապնդման ռեսուրսներով: Նա նշանակալի հաջողությունների է հասնում երկրի բնակչության շահերը շոշափող առավել հրատապ հարցերումՙ պայքար կոռուպցիայի դեմ, բնակկոմունալ տնտեսություն, սակագներ, կենսաթոշակների բարձրացում, վթարային տների վերացում եւ այլն:
Ուշագրավ է, որ եվրոպական ԶԼՄ-ներում արդեն հրապարակվում են նյութեր, որոնցում արեւմտյան լիդերների եւ Պուտինի միջեւ անցկացվող զուգահեռները, համեմատությունները ավարտվում են հօգուտ վերջինիս: Եթե առաջինները դարձել են անհեթեթության հասցված զանազան «իրավունքների ու հանդուրժողականությունների» գերի, կամ ինչպես վերոհիշյալ Ուորներն է ասում, ջրիկացել են քաղաքական նրբանկատություններից ու դիմազրկվել դեմոկրատական ամենաթողություններից, ապա Պուտինը անսեթեւեթ գործում է ի շահ իր պետության ու իր ժողովրդի: Բրիտանիայի վարչապետ Քեմերոնը նորերս իրեն պարզապես երջանիկ էր զգում, որ կարողացավ… երկու տասնամյակ հետո Հորդանանին վերադարձնել այդ երկրում ահաբեկչության մեջ մեղադրվող իմամին: Դուք հավատո՞ւմ եք, որ Պուտինը քաղաքական ապաստան տա քենիացի աղանդավորին, որն իր հայրենիքում մորթել է մոտ 400 գյուղացու ու հանգիստ հանգրվանել Բրիտանիայում: Ախր, բրիտանական օրենսդրությունը արգելում է վտարել այն փախստականներին, որոնց մահապատիժ է սպասում պահանջող երկրում: Իսկակա՜ն դեմոկրատական դրախտ առավել արնախում հանցագործնրի համար: Եթե Ֆրանսիայի նախագահը օրինականացնում է միասեռականների ամուսնությունը, ընտանեկան օրենսդրությունից հանում հայր եւ մայր հասկացությունները, ապա Պուտինը, պաշտպանելով ավանդական ընտանիքը, անչափահասներին մեկուսացնում է միասեռականության քարոզչությունից: Ինչքան ավելի ու ավելի է աշխարհականանում կրոնը Եվրոպայում, այնքան ավելի ուժգնորեն է Պուտինը իր պաշտպանության տակ առնում դրսից թե ներսից հարձակումների ենթարկվող ռուս ուղղափառ եկեղեցուն, ի դեմս նրան տեսնելով ռուս ժողովրդի ազգային ինքնագիտակցության բարձրացման հզոր գործոնի: Ռուսական «Կուլտուրա» թերթին տված հարցազրույցում ֆրանսիացի նացիոնալիստ Ժան-Մարի Լը Պենը, տագնապ հայտնելով իր հայրենիքում իսլամական ապստամբության հավահականության շուրջը, հիշեցնում է, որ երկրորդ աշխարհամարտից հետո Ֆրանսիայում 2-3 տասնամյակի ընթացքում բնակվել է ընդամենը 400 մուսուլման եւ գործել է սոսկ մեկ մզկիթ: Իսկ հիմա, նրա ասելով, երկրում մզկիթների քանակը հասնում է 3000-ի, իսկ մուսուլմաննեերը կազմում են 20 միլիոն, եւ նրանք ամեն տարի տասնյակ հազարներով քաղաքացիություն են ստանում: Իսկ ահա Մոսկվայում կա միայն երեք մզկիթ, եւ որոշում է ընդունվել մայրաքաղաքում այդպիսիք այլեւս չկառուցել: Ընդ որում, չմոռանանք, որ ռուսաստանցի մուսուլմանները բնավ էլ եկվոր չեն:
Իր երրորդ գահակալությունը Պուտինն իրոք սկսեց մեծ ակտիվությամբ: Ամեն ինչից երեւում է, որ նա ձգտում է գործել պատմության համարՙ վերականգնել երկրի հզորությունը ու թողնել գահըՙ շահած ժողովրդի հարգանքը (ցավոք, այս վերջին պարագան մոռացության է մատնված Հայաստանում): Պուտինը առավելագույնս մնալով որպես հրապարակային պետական գործիչ, շարունակում է ժողովրդի հետ անմիջական շփումներ, այդ թվում նաեւ հարցազրույցներ ունենալու իր պրակտիկան: Արժե ուշադրություն դարձնել նրա ելույթներին. նա տուրք չի տալիս անհարկի գեղեցկախոսությանը, խոսքի մեջ ռացիոնալ է, փաստարկված, անհրաժեշտության դեպքումՙ սրամիտ:
