Արցախահայության բռնի տեղահանությունից ու Հայաստանում հաստատվելուց հետո, ըստ տարբեր հրապարակումների, ավելի քան տասը հազար արցախցի արդեն լքել է Հայաստանը: 30 տարվա ընթացքում 4 պատերազմ տեսած մեր հայրենակիցներից շատերի գնալու պատճառը անվտանգ ու պաշտպանված չլինելու զգացումն է, մի հատվածինն էլ՝ սոցիալական վիճակը: Թեեւ Հայաստանի կառավարությունը սոցիալական վիճակը մեղմող որոշակի քայլեր իրականացնում է, բայց, օրինակ, հանրապետության ամբողջ տարածքում այնքան են բարձրացրել տան ու բնակարանների վարձակալման գները, որ պետության տված գումարը երբեմն անգամ դա մարելուն չի հերիքում: Գործադիրը ոչ միայն զսպող քայլեր չի ձեռնարկում, դեռ մի բան էլ Փաշինյանը բարձագոչում է, թե կառավարության տրամադրած գումարով հնարավոր է թե՛ վարձ տալ, թե՛ ապրել:
Իրականությունը սակայն այն է, որ մեր հայրենակիցների օրվա հացի հարցերը հոգում է հասարակությունը՝ հարեւանները, բարեկամները, բարերարները: Եթե Հայաստանը ցանկանար Հայաստանում պահել արցախահայությանը, ապա նախ տրվող աջակցությունը ծրագրերը կտասնապատկեր, հետո՝ հանրային դրական տրամադրություն գեներացնելով՝ կհամոզեր չգնալ այստեղից: Դա կարելի էր անել արցախցիների՝ մեր երկրում ապրելու կարեւորության մասին տեղեկատվական, քարոզչական նյութեր ստեղծելով ու տարածելով: Ուժեղ պետության ու հասարակության հիմքը նախ ամենակարեւոր արժեքն է, եւ փոխանակ ամեն կերպ շահելու ու պահելու մեր քույր ու եղբայրներին, շարունակում ենք խորացնել հայաստանցի-ղարաբաղցի արհեստական վիհը:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
