2024 թվականի բյուջեի նախագծի քննարկման ժամանակ իր եզրափակիչ ելույթում Նիկոլ Փաշինյանն ասաց. «Այն, ինչ մենք ուզում էինք ԼՂ-ի հարցով, այլևս հնարավոր չէր առնվազն ԵԱՀԿ՝ 1996 թվականի դեկտեմբերի՝ Լիսաբոնի գագաթնաժողովից հետո, և նրանք, ովքեր այդ գագաթնաժողովի «կոնսենսուս մինուս մեկին» («մինուս մեկը», ընդ որում, Հայաստանն էր) միանալուց հետո պաշտոնական հանդիպումների փակ հատվածներում և ռեստորաններում մեզ հավաստիացնում էին, թե դա հնարավոր է և անպայման լինելու է, ու մեզ անընդհատ քաջալերում էին, մտքում մի նպատակ ունեին միայն՝ թույլ չտալ, որ Հայաստանում պետություն կայանա: Եվ նրանց ռազմավարական սցենարը հենց դա էր՝ Ղարաբաղի հարցը որպես լծակ օգտագործել Հայաստանի պետականության զարգացումը թույլ չտալու համար, թույլ չտալ որևէ սցենարով Ղարաբաղի հարցի լուծում այնքան ժամանակ, մինչև նրա լուծման պահին հնարավոր չլինի լուծել նաև ՀՀ-ի հարցը այնպես, որ դե ֆակտո կամ դե յուրե ՀՀ-ն դադարի գոյություն ունենալ որպես անկախ պետություն»։
Արցախյան հարցի հետ կապված բանակցային գործընթացի վերաբերյալ Փաշինյանն ասաց.
«Առնվազն 1996-ից ի վեր Ղարաբաղի հարց այլևս գոյություն չի ունեցել, գոյություն է ունեցել ՀՀ-ի հարց, և 1998 թվականի, 1999 թվականի՝ հոկտեմբերի 27-ի մասնավորապես, 2020 թվականի, 2023 թվականի իրադարձությունները պետք է դիտարկել հենց այս համատեքստում»,-ԱԺ-ում ասաց Նիկոլ Փաշինյանը:
Հարցին՝ իսկ չէի՞նք կարող ավելի վաղ հասկանալ այս ամենը՝ առանց աղետների և ողբերգությունների միջով անցնելու, Փաշինյանը պատասխանեց. «Միայն մի պարագայում կարող էինք՝ մտածողության փոփոխության, իսկ դա ոչ թե դժվար, այլ անհնար էր, որովհետև դեռևս կոմունիստական ժամանակներում ձևավորված հայրենասիրական ծայրագավառային մոդելը մեզ թույլ չպիտի տար դա անել։
Հենց հիմա Հայաստանում դա է տեղի ունենում՝ մտածողության փոփոխությունը: Հայենասիրության ծայրագավառային կամ սովետական մոդելին փոխարինելու է գալիս հայրենասիրության պետական մոդելը, որը փորձեցի արտահայտել 2024-ի պետական բյուջեի քննարկումներում բարձրաձայնած մի քանի թեզով»։
