Մայիսի 4-ին Հայաստանում եվրոպական քաղաքական համայնք նախաձեռնոության գագաթնաժողովի առիթով հաստատ կլինի Մակրոն-Փաշինյան հանդիպում, եւ դարձյալ կլսենք հայ-ֆրանսիական հարաբերության վերաբերյալ ճոռոմ խոսքեր:
Մինչդեռ, եթե առաջնորդվենք այդ խոսքերից, Հայաստանի տնտեսության մեջ Ֆրանսիայի ներգրավվածությունը պետք է լինի մեղմ ասած կրկնակի, եռակի ավելի, քան այսօր: Կրկնեմ, երբ մենք առաջնորդվում ենք ըատս այդ հնչող խոսքերի: Իսկ միջպետական հարաբերության իրական ցուցիչը տնտեսական կապն է: Եթե այդ երկրի գործարարները, բիզնեսը, կապիտալը հետաքրքրված չէ Հայաստանի տնտեսությամբ, եթե չկան ներդրումներ, որոնք ձեւավորում են պետությունների միջեւ խորքային կապեր, մնացյալը ընդամենը քաղաքական կոնյուկտուրային ճառասացություն է:
Եթե անգամ պետությունների միջեւ ամուր է պաշտպանական գործակցությունը, այն եւս պետք է արտահայտվի ներդրումներով: Նախ, որովհետեւ ներդրումներն են, որ բերում են պաշտպանության հաստատուն եւ հուսալի մոտիվացիա, եւ դրանից բացի՝ պարզապես զենքի առեւտուրը ընդամենը այսպես ասած վաճառք է, իսկ խորքային պաշտպանական գործակցությունը անպայմանորեն ներառում է ռազմաարդյունաբերական կոոպերացիա:
Բոլոր այս չափումներով, ցավոք սրտի, հայ-ֆրանսիական հարաբերությունը լեցուն է ճառերով, եւ դատարկ է իրական գործերի տեսանկյունից:
Հակոբ Բադալյան, քաղաքական վերլուծաբան
