«Շատ գերմանացիների համար Հայոց ցեղասպանության հարյուրամյակի հիշատակությունները լավ առիթ էին առավել խորը ծանոթանալու հայերին պատուհասած իրականության հետ», գրում է «Արմինյն Միրոր-Սփեքթեյթր» շաբաթաթերթում Մուրիել Միրաք-Վայսբախը: Բարեբախտաբար, նշում է նա, գերմաներենով հրատարակված գրքերի պակաս չզգացվեց: Նրա հոդվածից տեղեկանում ենք, որ ժամանակին հրատարակված Էդգար Հիլզենրաթի «Վերջին մտքի հեքիաթը» եւ թուրք-գերմանացի գրող Դողան Ակհանլիի «Վերջին դատաստանի դատավորները» գրքերին վերջերս եկել են լրացնելու «Լեփսիուսհաուս» տուն-թանգարանի տնօրեն Ռոլֆ Հոսֆելդի «Մահ անապատում: Հայոց ցեղասպանությունը», Յուրգեն Գոթշլիխի «Ցեղասպանության գործակիցը: Գերմանիայի դերը հայերի բնաջնջման գործում» եւ Մայքլ Հեսմանի «Հայոց ցեղասպանությունը» հատորները: Վերջին երկուսը հատկապես արժեքավոր են եւ քննադատների բարձր գնահատականին են արժանացել համապատասխանաբար գերմանական եւ վատիկանյան արխիվների մանրազնին ուսումնասիրությունների եւ վերլուծությունների համար:
Բայց եթե պատմական փաստաթղթերը ուժեղ միջոց են պայքարելու ժխտողականության դեմ, ապա գրական-գեղարվեստական վեպերը առավել մատչելի են հասարակ մարդկանց սրտերին ու մտքերին: Այդ առումով մեծ ժողովրդականություն է վայելել վերջերս գերմաներենի թարգմանված Էլիֆ Շաֆաքի «Ստամբուլի լակոտը» գիրքը, որի նախաբանում նա գրել է. «Ես խորը փոփոխություններ եմ որոնում ինչպես քաղաքական, այնպես էլ գրական ոլորտներում: Փոփոխություններ, որոնք լի են հետաքրքրությամբ, կարեկցանքով եւ համեստությամբ: Բարձրաձայնելու, գոռալու փոխարեն ես փսփսում եմ»: Այդ փսփսուկները, ըստ Մուրիել Միրաք-Վայսբախի, խորը իմաստ են պարունակում իրենց մեջ:
