Սովորաբար, ասում են բնագետները, բնության մեջ հանկարծակի լռություն է տիրում բնական աղետներից ու փոթորկից առաջ: Մինչդեռ Հայաստանում, ընդհակառակը, լռություն տիրեց… ընտրություններից հետո: Անսովոր, աննախադեպ լռություն, որը չընդհատվեց նույնիսկ ընտրությունների շեմը չհաղթահարած հնգյակի կողմից: Մինչդեռ շատերը, որոնց թվում նաեւ ես, ակնկալում էինք բողոքի երթեր, ցույցեր, հանրահավաքներ: Վերջապես խախտվեց տասնամյակների ավանդույթը, բարեբախտաբար: Սակայն դա ամենեւին էլ նշան չէ պարտվողների քաղաքակիրթ վերաբերմունքի. պարտվեցի՞ր, շնորհավորիր հաղթողներին ու պատրաստվիր հաջորդ ընտրություններին. այս սկզբունքը չի գործում մեր պարագայում:
Այսուհանդերձ, չարաշուք մի բան կա այդ լռության մեջ, գոնե իմ ընկալմամբ: Ու թեեւ բնավ չեմ ցանկանում չարագուշակի դեր ստանձնել, սակայն չեմ կարող չարձանագրել, որ մեր նորընտիր խորհրդարանը շատ ավելի հեռու է լինելու հասարակության տարբեր խավերին հուզող լրջագույն խնդիրներն ու սպասելիքները ներկայացնելու, մտքերի ու գաղափարների հանդիպման, բախման ու հաշտեցման ասպարեզ դառնալու իր գործառույթներից, քան նախորդները: Ընդամենը լինելու է մի դակիչՙ իշխող կուսակցության ներսում առնված որոշումներին օրենսդրական ուժ ապահովելու համար: Եվ մի բուռ ընդդիմախոսների (ընդդիմադիր դժվար է որակել նրանց) ղժղժոցն ու ճչոցները ոչ մի նշանակություն չեն ունենալու հասարակության շահերի տեսակետից:
Եվ սա իսկապես աղետ է. լռությունը սկզբո՞մ, թե՞ վերջում լինի: Հատկապես այն պայմաններում, երբ ապրիլի 2-ից հետո մի շարք քաղաքական ուժեր եւ նրանց ծանոթ լիդերները փաստորեն եւ բնականաբար շարքից դուրս եկան, իսկ նոր սերունդըՙ երիտասարդությունը, դեռեւս բավարար եւ անհրաժեշտ չափով ներկայացված չէ Ազգային ժողովում: Այստեղիցՙ հոռետեսական մի կարեւոր եզրակացություն. առաջիկա հինգ տարին համեմատաբար երկար ժամանակ է անհամբեր երիտասարդության համար խելահեղ արագությամբ ընթացող մեր ժամանակներում դրսեւորվելու, համապատասխան ղեկերին տեր դառնալու եւ պատասխանատվություն ստանձնելու համար: Ուստի նա, երիտասարդությունը, ստիպված է կա՛մ մերվել իշխող կուսակցությանը եւ ժառանգել կաշառակերության ու կաշառատվության նրա ավանդույթները, եւ կամ ընդվզել նրա դեմՙ բախումնային սուր վիճակ ստեղծելով երկրում: Կա նաեւ 3-րդ տարբերակը, որն ավելի վտանգավոր է ու քայքայիչՙ դուրս գալ երկրից, մանավանդ երբ Ռուսաստանը շուտով ընդունելու է քաղաքացիության մասին ավելի թույլատու օրենքներ:
Այո, հիանում ենք մեծ վարպետի բծախնդիր ու մանրակրկիտ հաշվարկելու կարողությամբ, որի օգտակար գործողության գործակիցը, սակայն, հասարակության, ազգի ու պետության համար հավասար է զրոյի: Քվեարկողների մեծամասնությանը ստիպել, ավելի ճիշտՙ դնել այնպիսի պայմանների մեջ, որ պարտադրված ընդունի քո թելադրած պայմանները, նշանակում է ստրկացնել նրան, ենթարկեցնել քեզ, նրան դնել արտագաղթելու կամ ընդվզելու երկընտրանքի առջեւ: Առաջինը մենք տեսնում ենք արդեն 25 տարի շարունակ, իսկ երկրորդը ունի նաեւ այլ անուն, նույնքան ողբերգական հետեւանքներով:
Իսկապես կա՞ ելք: Առայժմ չգիտեմ:
