Ազգային ժողովի «Հայաստան» ու «Պատիվ ունեմ» խմբակցությունները քննարկում են խորհրդարան վերադառնալու հարցը: Նախորդ տարվա ապրիլից օրենսդիրը լքած ընդդիմադիրը, փողոցում անդուլ պայքար մղելուց, նույն տեքստերը մի միլիոն անգամ կրկնելուց, երգելուց, պարելուց, վրաններում կարտոֆիլի «պլեճ» ուտելուց հետո, այժմ գցում-բռնում են՝ «պայքարն» ինչպես շարունակել: Իհարկե, «Ազգ»ը մեկ անգամ չէ, որ գրել ու անդրադարձել է նրանց՝ հաճախ տրամաբանությունից դուրս քայլերի, կրկնվող հայտարարությունների ու անդուլ տեքստերի մասին, բայց վերջերս հրավիրվող քննարկումները, որ «իրական օրակարգ» վերտառությունն ունեն, արդեն իսկապես ծիծաղելի են:
Ավելի քան 8 ամիս նույն բանը անդադար, անընդմեջ, ամեն անգամ ձայնի ավելի մեծ ամպլիտուդով կրկնող ընդդիմադիրները, որ հասարակությանը չեն ասում, թե, օրինակ, եթե գան իշխանության, ինչպե՞ս են չեղարկելու նոյեմբերի 9-ի հայտարարությունը, ինչպե՞ս են Բաքվից Երեւան բերելու բոլոր ռազամագերիներին, ինչպե՞ս են Հադրութն ու Շուշին հետ բերելու, ինչ-որ օրակարգի մասին են խոսում: Ընդդիմադիրները, որ հարթակից որեւէ ռեալ, շոշափելի, առարկայական առաջարկ չեն անում հասարակությանն ու չեն ուղղորդում մարդկանց, խոսում են մի բանի մասին, որ գոնե ես՝ նրանց շարժումը 8 ամիս շարունակ լուսաբանած լրագրողս, երբեւէ չեմ նկատել: Եվ այսքանից հետո «ՀՀ իրական օրակարգի» անվան տակ հերթական անգամ խոսել Հայաստան-Ռուսաստան հարաբերությունների հանկարծուհանկարծ չվատթարացման, իշխանությունների ապաշնորհության, «չինովնիկների» շատ փող ու պարգեւավճար սիրելու կրքի մասին, ներեցեք, ոչ պակաս պոպուլիզմ է:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
