Երեկ երբ հայտնի դարձավ, որ անարգվելՙ կարմիր ներկ է լցվել Օղակաձեւ զբոսայգում տեղադրված հայ եւ հրեա ժողովուրդների կապը խորհրդանշող հուշարձանին, ինչպես նաեւ նույն վայրագությունն է նկատվել Հաղթանակ զբոսայգում Հայաստանի եւ Իսրայելի բարեկամության հուշաքարին, անմիջապես մտաբերեցի, որ Ադրբեջանի պետական լրատվական գործակալությունըՙ «Ազերթաջը», գերմաներեն լրահոսում տարիներ ի վեր ներկայացնում, շեշտադրում է, թե Հայաստանում հրեաների հանդեպ անհանդուրժողականությունն աճում է, չմոռանալով հակադրելՙ Ադրբեջանում նույնիսկ հերոսի կոչում է շնորհվել հրեա զինվորականին, որ մարտնչել է հանուն Ղարաբաղի «ազատագրման»: Պատվիրատուն հայտնի է ուրեմն, բայց ո՞վ է այն կատարողը, այն ձեռքը, որ չենք կարողանում (կամՙչենք ուզում) բռնել: Այսպես ենթադրելու առիթ է տալիս այն իրողությունը, որ հուշարձանի հանդեպ սա վանդալիզմի առաջին դրսեւորումը չէ: 2020 թվականի նոյեմբերի 6-ին «Ազգ»ում ծավալուն հարցազրույց էինք հրապարակել Հայաստանի հրեական համայնքի ղեկավար Ռիմա Վարժապետյան-Ֆելլերի հետ, նախաբանում ցավ հայտնելով, որ հոկտեմբերի 22-ին Երեւանի սրտումՙ Մոսկովյան-Տերյան փողոցների խաչմերուկին մերձակա այգում երկու ժողովուրդների ողբերգությունըՙ Շոան ու Ցեղասպանությունը հիշատակող, այդ ժողովուրդների դարավոր բարեկամությունը խորհրդանշող հուշարձանն անարգելու փաստը տկար, տգետ վարքի ցուցիչ է: Անհայտ չարագործներ հրդեհել, կարմիր ներկ էին լցրել հուշարձանի մոխրագույն քարե մարմնին, որի վրա փորագրված էՙ«Ապրել, չմոռանալ»: Ո՞ւմ է ուղղված այս արժեքավոր հիշեցումը: Ուրացողների՞ն, մոռացկոտների՞ն, պատմության դասը չսերտածների՞ն: «Հուշարձանի մոտ ոչ տեսախցիկ կա, ոչ էլ որեւէ ձեւով հսկվում է», հոկտեմբերին մեզ ծանուցեց Վարժապետյան-Ֆելլերը, իսկ մենք հրեական համայնքի ղեկավարի այդ պարզաբանումը որպես հարց ուղղեցինք Կենտրոն համայնքի ոստիկանությանը: Խե՛ղճ ոստիկաններՙ նրանք պատերազմի ժամանակ առաջնագիծ էին մեկնել, իսկ հիմաՙ արդեն ամիսներ, «գտել» են պահպանության արժանի եզակի մի խորհրդանիշՙ մի վարչապետի, որ չի հարգում իր քաղաքացիներին, հուշարձան սրբությունները չի ճանաչում, չգիտի իր երկրի պատմությունը, ոչ էլ շրջահայաց է այնքան, որ չսեղմի մեր սակավաթիվ բարեկամ ժողովուրդների ցուցակը:
Երեկ Երեւանի քաղաքապետարանը մի հերթապահ գրություն տարածեց, որը սակայն կարելի է արագ մոռանալ, ինչպես սովորաբար լինում է, երբ պետության ներկայացուցիչը վարժեցնում է իր քաղաքացիներին, թե իր գրավոր եւ բանավոր խոստումն անարժեք մի բան է: Ավելի ուշ ոստիկանությունը ծանուցեց, թե «օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումներ են ձեռնարկում, իրականացրել են դեպքի վայրի զննություն»:
Այս պահին ամենակարեւորը մեր համերկրացիներիՙ Հայաստանի հրեական կազմակերպությունների ղեկավարների գրությունն է, որով հայտնում են, թե «ծայրաստիճան անհանգստացած են փետրվարի 12-ին Երեւանում Հայոց ցեղասպանության եւ Հոլոքոսթի զոհերի հուշարձանի, ինչպես նաեւ Հաղթանակ զբոսայգում Հայաստանի եւ Իսրայելի միջեւ բարեկամության ծառուղում գտնվող հուշաքարի նկատմամբ տեղի ունեցած վանդալիզմի գործողություններից: Դրանք ոչ միայն զոհերի հիշատակի պղծում են, այլեւՙ ուղղակի սպառնալիք հրեական ծագմամբ ՀՀ քաղաքացիների անվտանգությանը եւ էթնիկ հողի վրա ատելություն սադրելուն ուղղված փորձ: Ցավոք, վանդալիզմի նախորդ դեպքերը պատշաճ արձագանք չեն ստացել ՀՀ պաշտոնյաների եւ իրավապահ մարմինների կողմից: Հորդորում ենք անհրաժեշտ բոլոր միջոցները ձեռնարկելՙ հետագայում նման գործողությունները կանխելու համար»:
Վարչապետն ունի՞ ազգային փոքրամասնությունների հարցերով խորհրդական, կա՞ ՀՀ-ում մի բարձրաստիճան պաշտոնյա, որի համար թանկ է հրեա ժողովրդի հետ մեր իսկապես արժեքավոր բարեկամությունը:
