Azg.am-ի զրուցակիցն է իրավապաշտպան Ավետիք Իշխանյանը։
-Պարոն Իշխանյան, «Եվրանեսթ» խորհրդարանական վեհաժողովում Լեռնային Ղարաբաղին և հայ ռազմագերիներին վերաբերող բանաձև է ընդունվել, որով կոչ է արվում ամբողջապես և հրատապ լուծել մարդասիրական այնպիսի չկարգավորված հարցերն, ինչպիսիք են բոլոր պահվող հայ անձանց ազատ արձակումը, ԼՂ հակամարտության ընթացքում անհետ կորած անձանց և բռնի անհետացումների զոհերի ճակատագրի պարզաբանումը։
Ըստ Ձեզ, կարող է արդյոք նշված բանաձևը բեկում մտցնել իրավիճակի մեջ՝ դրական ազդելով Բաքվի բանտերում տարիներ շարունակ պահվող հայ գերիների վերադարձի հարցի վրա, թե սա ընդամենը Ալիևին ուղղված հերթական կոչ է լինելու։
-Վստահաբար պնդում եմ, այդ բանաձևը որևէ արդյունք չի ունենալու։ Ադրբեջանի նախագահը մի քանի անգամ ակնարկել է, որ միջազգայի կառույցների բանձևերը, հայտարարություններն իր համար նշանակություն չունեն։Գերիներին ազատելու և Բերձորի միջանցքը բացելու մասին, այլ կառույցների, հեղինակավոր պետությունների ղեկավարների բազմաթիվ հայտարարություններ, հորդորներ են եղել և ի՞նչ․․․
Հաշվի առնենք նաև,որ Ադրբեջանը ԵՄ-ի կարևոր գործընկերն է և ունի Թուրքիայի պես դաշնակից։
Այնպես որ, այդ բանաձևն ընդամենը հերթական, ներեցեք՝ անիմաստ թուղթն է։
-Եթե բանաձևը չի կարող, ապա ի՞նչը կարող է ստիպել Ադրբեջանի ղեկավարին կատարելու միջազգային պարտավորությունները և Հայաստանին վերադարձնելու անազատության մեջ պահվող ՀՀ քաղաքացիներին։
-Միայն ու միայն՝ ուժը։ Այսօր Հայաստանը ներկայանում է, որպես խեղճուկրակ երկիր, որը պատրաստ է ցանկացած զիջումների, հանուն «խաղաղության»։ Այս պարագայում Ադրբեջանն ամեն նոր զիջման դիմաց պահանջելու է նոր զիջումներ։ Ի՞նչ ասաց Ադրբեջանի նախագահը. «Հայաստանի կողմից դրական քայլեր կան, բայց դրանք բավարար չեն»։ Տպավորություն ունեմ, որ վարչապետ կոչեցյալն ինչ-ինչ խոստումներ է տվել և որոնք կարող են հրապարակվել։ Այլ բացատրություն Ադրբեջանի նախագահի հոխորտանքներին և դրանց ոչ համարժեք պատասխանների բացակայությանը չկա։
Եթե 2020թ․խայտառակ պարտությունից հետո վարչապետ կոչեցյալը հրաժարական տար, կամ ընդդիմությունը հասներ իշխանափոխության, թերևս ինչ-որ հույսեր կլինեին՝ բանակն ուժեղացնել, այո՝ թշնամուն հետ մղել։ Սա հարգանք կառաջացներ և՛ մեր դաշնակցի,՛ և այլ երկրների կողմից՝ մեր հանդեպ։
-Պարոն Իշխանյան, բավարա՞ր եք գնահատում արևմտյան կառույցներում ՀՀ իշխանությունների աշխատանքը՝ ուղղված հայ ռազմագերիներին հայրենիք վերադարձնելու նպատակին։
-Իմ տպավորությամբ, Հայաստանի իշխանությանն, այսինքն՝ վարչապետին, բոլորովին չի հետաքրքրում մեր գերիների ճակատագիրը։ Հիշենք նրա 2021թ․ նախընտրական խոսքը․ «Մեր գերիները դեռ մի քանի ամիս կդիմանան»։ Սա բացարձակ ցինիզմի դրսևորում էր։
Այս պայմաններում, ի՞նչ եք պահանջում միջազգային կառույցներից։
Իմ կարծիքով, Հայաստանը որևէ հանդիպում, բանակցություն Ադրբեջանի հետ չպիտի ունենար, քանի դեռ մեր գերիները չեն վերադարձել։ Եվ միայն այդ դեպքում արևմտյան կառույցներն ավելի հետևողական կլինեին։
