ԱՐՁԱԳԱՆՔ.  Կիզակետում՝ ՌՈՒԲԵՆ ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ

62

Ոչ միայն մասնագիտական, այլեւ ազգային-քաղաքական քննախույզ մոտեցմամբ հետեւելով Արցախի հանրապետության պետնախարար Ռուբեն Վարդանյանի վերջին շրջանում միջազգային՝ ռուսական, ֆրանսիական եւ, նախորդ օրը, բրիտանական՝ BBC Hard Talk («Դժվար, կարծր զրույց») հարցազրույցային հաղորդմանը, անվերապահ կարելի է ասել, որ մեր հայրենակիցը տիրապետում է դժվարին զրուցավարների հետ զրուցելու, համոզիչ խոսքով ու փաստերով նրանց պատասխանելու, ավելին՝ նաեւ փորձություններից տիրական դուրս գալու վարպետությանը, միաժամանակ անսասան կանգնելով սկզբունքային դիրքորոշման վրա՝ Արցախը չի կարող մաս կազմել Ադրբեջանին, չի կարող ինքնորոշման իր իրավունքը զիջել որեւէ մեկին, հակառակ էթնիկական զտման բոլոր ոտնձգություններին՝ չի կարող հրաժարվել անկախ ապրելու իր իրավունքից։

Ով հետեւել է BBC-ի Hard Talk ծրագրին եւ զրուցավար Stephan SacKur-ի ոճին, որին միջազգային լրագրողական շրջանակներում համեմատում են լեգենդար զրուցավար Օրիանա Ֆալաչիի եւ CNN-ի նախկին լրագրող Լերի Քինգի հետ, նա համարվում է «լրագրողական գիշատիչ», որը «տնային պատրաստությամբ», հարցերը ամենադաժան փաստերով իր «զոհերին» հոշոտելու պատրաստակամությամբ զգետնում է բոլորին, կամ՝ գրեթե բոլորին։ Հեռու պետք չէ գնալ. նույն հարթակում ոչ վաղ անցյալում նա խեղճացրել, արգահատանքի արժանի անձի էր վերածել Նիկոլ Փաշինյանին։ Եվ դա՝ ոչ միայն վերջինիս անգրագետ ու խեղճուկ անգլերենի (փա՜ռք անգլերեն լեզվի նրա ուսուցիչ Լիլիթ Մակունցի), այլեւ հստակ կեցվածքի, իրողությունների ու փաստերի տիրապետման բացակայության եւ, ամենատխուրը՝ քաղաքական ինտելեկտից զուրկ լինելու հետեւանքով։

Ռուբեն Վարդանյանը հարցերին դիվանագիտորեն պատասխանելու, դավադիր հարցապնդումներից հենց դիվանագիտորեն խուսանավելու, մեղադրանքի իր սլաքները բացառապես Ադրբեջանի ու նրա ղեկավար Ալիեւ-Փաշաեւ ընտանիքի վրա սեւեռելու եւ, նման հարթակներում ոչ պակաս կարեւոր, զրուցավարի հարցերին անակնկալ հարցադրումով պատասխանելու հմտությամբ։

Չգիտեմ հարցազրույցի ընթացքում նկատվե՞ց, որ Ռ. Վարդանյանը Ստեֆան Սաքուրի հարցերին պատասխանելիս վարպետորեն, այսպես ասած՝ ձեռքի տակով պատասխանում էր նաեւ բրիտանական մամուլում, մասնավորապես The Guardian հեղինակավոր թերթին էր պատասխանում, ինչ վերաբերում է «ռուսական օլիգարխ» լինելու, նախագահ Պուտինի պաշտպանյալ հանդիսանալու, «Տրոյկա դիալոգ» կորպորացիայի «կոռուպցիոն» գործակիցը լինելու՝ ըստ էության ադրբեջանահիմք ամբաստանություններին։

Ի մի բանիվ, տարիներ անց, խնդրո առարկա հարցազրույցի ընթացքում մենք զգացինք, վերջապես, մեր ազգային արժանապատվության ձայնը, ձայնը մի մարդու, որ համոզիչ հայտարարեց, որ ինքը Արցախ չի գնացել պաշտոն վարելու, այլ՝ 120 հազարանոց ժողովրդի հետ լինելու, նրա եւ մեր իրավունքները պաշտպանելու համար։

Հ. ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ