Բոլորը միասին մեր դուռը փակել են, ու փոխնախարար Դանիել Դանիելյանն ասում է՝ բա ո՞նց անենք, լավ, որ ձեր դուռը բացենք։ Դատարանից մի հատ թուղթ բերեք, որ ես խաղաթուղթ ունենամ, էդ դուռը կարողանամ բացեմ. ասում է 3 շաբաթ նստացույցի մեջ գտնվող «Գոյ» թատրոնի դերասան Գուրգեն Սարգսյանը։
Դատական գործընթացը տեղից չի շարժվում արդեն 1,5 տարի։ «Գոյը» Սունդուկյանի անվան թատրոնին միացնելու կառավարության որոշումը վիճարկվում է դատարանում, դատարանի որոշումը դեռ չկա, բայց «Գոյի» գույքն արդեն անցել է Սունդուկյան թատրոնին, դերասանների առաջ հարազատ թատրոնի դուռը փակ է, մուտքն արգելվում է։
«Սունդուկյանի թատրոնի տնօրեն Վարդան Մկրտչյանը պատռել է 35 տարվա թատրոնի պաստառները, կարծես այդպիսի թատրոն չի էլ եղել։ Այդպես ադրբեջանցիներն են հայկական խաչքարերը ոչնչացնում, որ վերացնեն հայկական հետքերը»,- համեմատում է Գուրգեն Սարգսյանը։
Դեկտեմբերի 8-ին «Գոյի» տարեդարձն է։ Դերասանները հենց նստացույցի վայրում՝ փակ դռների առաջ, ներկայացում են խաղալու։ Իսկ հետո միգուցե նստացույցի վայրը փոխեն, այն շարունակեն ԿԳՄՍ նախարարության առաջ։
Բանակցություններ են եղել նախարար Ժաննա Անդրեասյանի հետ. ՊՈԱԿ-ից ՍՊԸ դառնալու առաջարկի շուրջ կարծես ընդհանուր հայտարարի են եկել։ Նախարարն անգամ ասել է, որ կարող են պետական ֆինանսավորումը պահպանել, փողը խնդիր չէ։ Բայց սրանք միայն խոսքեր են, գործնականում ոչինչ չի արվել։
Դերասանները համոզված են, որ խնդիրը բեմն է, գույքը. որոշման հեղինակներն ու կատարողները չեն ուզում, որ «Գոյը» տնօրինի իր բեմն ու գույքը։ Բայց 1,5 տարվա մեջ «Գոյի» բեմը չի գործածվել, ոչ մի բեմադրություն այդտեղ չի արվել։ Անգամ ուսանողները, տարբեր սերնդի ռեժիսորներ խուսափում են այդ բեմում փորձ անել, որովհետև իրենց ընկերները դրսում պայքարում են հենց այդ բեմ վերադառնալու համար։
