Ուզում էին Հայաստանի մասին, ստացվեց Ուկրաինայի մասին կամ Ինչպես Զելենսկին գողացավ Եվրոգագաթնաժողովը հայերից
Երևանում կայացած Եվրոգագաթնաժողովը, որը պետք է բարձրացներ հայկական ռեժիմի առաջնորդի վարկանիշը, օգներ նրան կեղծել ընտրությունները և միամիտ հայերին տար նոր եվրոպատրանքներ՝ եվրոկոնֆետների հետ միասին, պարզվեց շատ ավելի անկեղծ էր, քան մենք կարծում էինք։ Քաղաքակիրթ Եվրոպայի ներկայացուցիչները, ովքեր հավանաբար երկար փնտրում էին Հայաստանը քարտեզի վրա՝ հասկանալու համար, թե ուր են թռչում, անգամ չփորձեցին ձևացնել, թե Հայաստանն իրենց իսկապես հետաքրքրում է։
Փոխարենը՝ անմիջապես սկսվեցին քննարկումներ այցի ամենագլխավոր, առաջնահերթ թեմայի շուրջ. պատերազմի շարունակությունը Ուկրաինայում և ռազմական օգնության շարունակությունը Զելենսկուն։ Նույն ճառերը, նույն բառերը, նույն մարդիկ։ Նույն համառ դժկամությունը՝ վերլուծելու շարունակվող համաշխարհային աղետի և դրա հետևանքների պատճառները։ Անգլերենում դա կոչվում է “էխո-խուց” (արձագանքի սենյակ), այսինքն՝ մի սենյակ, որտեղ մարդիկ լսում են միայն իրենք իրենց։
Հայերին նորից գովաբանում էին հանձնվելու համար, հայերի տեղահանության վրա թքած ունեին, իսկ Զելենսկու ձեռքը սեղմում էին քաջաբար կռվելու համար, պահանջում էին ոչինչ չզիջել և խոստանում էին օգնել մինչև վերջ։ Արցախի էթնիկ զտման մասին, որն իրենք իսկ դատապարտել էին՝ ոչ մի խոսք։ Հայկական տարածքների օկուպացիայի մասին՝ նույնպես։ Տեռորի, բռնաճնշումների, ձերբակալությունների, հետապնդումների ու գործ տալու մասին՝ ևս ոչ մի խոսք։ Ամեն ինչ լավ է, չքնաղ մարքիզուհի։ Գլխավորը Ռուսաստանին վնասելն է։
Եվրոպական քաղաքական համայնքը ԵՄ-ն չէ։ Դա Ռուսաստանի դեմ պայքարելու համար ստեղծված կազմակերպություն է։ Եվ նրա ներկայացուցիչները Հայաստան էին ժամանել ոչ թե հայերին օգնելու, այլ նրանց Ռուսաստանի հետ պատերազմի մեջ ներքաշելու, անելու այն, ինչ չստացվեց Վրաստանում։
Նրանք, ովքեր չժամանեցին ոչ 2020-ին, երբ մեր վրա հարձակվեցին Ադրբեջանը, Թուրքիան և Իսրայելի կողմից զինված իսլամիստ վարձկանները Սիրիայից, ոչ 2022-ին, երբ հարձակվեցին Ջերմուկի վրա, ոչ 2023-ին, երբ տեղահանեցին հայերին, որոնց իրենք իսկ պաշտպանություն էին խոստացել՝ եկել են մեզ մոտ հիմա՝ իրենց դրածոյի ընտրություններից մեկ ամիս առաջ, որպեսզի օգնեն նրան վերընտրվել։
Եկավ 11 տոկոս վարկանիշ ունեցող բարեկամ երկրի ղեկավարը, ով “դատապարտեց” Ադրբեջանին Հայաստանի վրա հարձակվելու համար և կոկորդիլոսի արցունքներ թափեց Հայոց ցեղասպանության համար, խոսեց այն մասին, թե ինչպես էր Ֆրանսիան “նրանց կողքին”, իսկ հետո ինքն անձամբ դարձավ հայերի տեղահանության մեղսակիցը՝ ստիպելով իր ծառային ստորագրել իրենց հայրենիքից վտարված 120 հազար արցախցիների դատավճիռը։ Այսինքն՝ գրեց հայ ժողովրդի Ցեղասպանության նոր էջը՝ միաժամանակ դատապարտելով հինը։ Իսկապես, այս մարդկանցից պետք է դերասանական արվեստի և կեղծավորության դասեր առնել։ Ամեն մարդու բան չէ։
Եկավ մի երկրի ղեկավար, որը շնորհավորում էր Ադրբեջանին հայերի դեմ տարած հաղթանակի կապակցությամբ և նրան զինում էր ֆոսֆորային զենքով (ըստ ամերիկացի սենատոր Մենենդեսի տեղեկությունների)։ Իսկ մենք՝ թքած ունենք, մենք կսեղմենք նրա ձեռքն ու ոտքերի տակ կքսմսվենք։
Եվ այսպես, Հայաստանին ներքաշում են Ռուսաստանի հետ հակամարտության մեջ։ Ընդ որում, նկատեք, որ նման հիմարության չգնաց մեր հարևաններից ոչ մեկը. ոչ Ադրբեջանը, ոչ Թուրքիան, ոչ Վրաստանը։ Այս պատերազմի մեջ ներքաշվել չցանկացան արաբական աշխարհի երկրները, անգամ այնպիսի գերտերություններ, ինչպիսիք են Հնդկաստանն ու Չինաստանը։ Բայց մեզ մոտ դրա հետ կապված խնդիր չկա. ինչպես կասեն տերերը, այնպես էլ կանենք։ Թքած հետևանքների վրա. միայն թե վերընտրվենք։
Արդյո՞ք հիմա պետք է սադրել Ռուսաստանին պատասխան գործողությունների։ Արդյո՞ք պետք է նոր թշնամի վաստակել։ Հաշվարկե՞լ են արդյոք նրանք այս սադրանքի տնտեսական և ռազմաքաղաքական հետևանքները։ Իհարկե ոչ։ “Հաշվարկ” բառն այս մարդկանց բառապաշարում բացակայում է։
Արթուր Խաչիկյան, ԱՄՆ Սթենֆորդի համալսարանի քաղաքագիտության դոկտոր
