Ի տարբերություն 1994 թվականի, երբ Հայաստանը Ռուսաստանի ճնշման ներքո և ՀՀ ղեկավարության անհեռատեսության արդյունքում համաձայնվեց հրադադարի՝ առանց Ադրբեջանից որևէ բան կորզելու, Ադրբեջանն այսօր ավելի խելամիտ է վարվում՝ ջանալով «խաղաղության պայմանագրով» Հայաստանից կորզել առավելագույնը։ Azg.am-ի թղթակցի հետ զրույցում այս մասին ասաց քաղաքագետ Ալեքսանդր Քանանյանը՝ անդրադառնալով ՌԴ ԱԳՆ ԱՊՀ երկրների չորրորդ վարչության տնօրեն Դենիս Գոնչարի այն հայտարարությանը, որ խաղաղությանպայմանագրի կնքմանն ընդառաջ՝ առաջնահերթությունը պետք է տրվի ոչ թե արագությանը, այլ հավասարակշռված և փոխընդունելի լուծումների որակյալ նախապատրաստմանը։
«Ռուսասատանի և Թուրքիայի համատեղ ջանքերով Հայաստանի պարտությունից հետո Ադրբեջանի համար լավագույն պատմական հնարավորությունն է ստեղծվել՝ Հայաստանին ամենաստորացուցիչ և կործանարար «խաղաղության պայմանագիր» պարտադրելու, սակայն ինչպես ասում են, ախորժակն ուտելիս է բացվում։
Այսօր շատ փորձագետների, ինչու ոչ՝ Ադրբեջանի նախագահի խոսքերից կարելի է ենթադրել, որ Ալիևը նպատակ չունի բավարարվելու անգամ Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարած 29 800 ք/կմ նախկին Խորհրդային Հայաստանի տարածքի ճանաչմամբ։ Նա անընդհատ բարձրացնում է այսպես կոչված «Զարգեզուրի միջանցքի» պահանջը, և եթե հետևելու լինենք Ադրբեջանի ղեկավարի կեցվածքին, կարելի է ենթադրել, որ մոտակա ամիսների ընթացքուըմ նա այնուամենայնիվ նպատակ չունի ստորագրելու խաղաղության պայմանագիր»,- ասաց քաղաքագետը։
Իր այդ համոզմունքը մեր զրուցակիցը բացատրեց նրանով, որ Ալիևը համոզված է՝ ուկրաինական հակահարձակման դանդաղումը և առայժմ չգրանցած զգալի հաջողությունները երկարաձգում են ռուսական ներկայությունը Անդրկովկասում։
«Կարծում եմ՝ մոտակա ամիսներին Ալիևն անգամ իր համար հրաշալի պայմաններում դեռ կզլանա խաղաղության պայմանագիր ստորագրել՝ կարծելով, որ մոտակա ամիսների զարգացումները կարող են է՛լ ավելի նպաստավոր պայմաններ ստեղծել իր համար»,- ասաց Ալեքսանդր Քանանյանը։
