Նիկոլ Փաշինյանն ասում է, որ Հայաստանի քաղաքացին պետք է ընտրի ԵՄ գնալ-չգնալը:
Փաստորեն, նա համաձայն է ՌԴ նախագահ Պուտինի հետ, որը մայիսի 9-ին ասում էր, որ ճիշտ կլինի, եթե այդ հարցը վճռվի հանրաքվեով:
Իհարկե, այստեղ Պուտինի ու Փաշինյանի պատկերացման հարցը չէ: Հայաստանի Սահմանադրությունն է արձանագրում, որ վերպետական կառույցներին անդամակցումը պետք է վճռվի հանրաքվեով:
Իսկ ի՞նչ արդյունք է լինելու հանրաքվեի ընթացքում: Այստեղ շատերը կարծում են, թե Հայաստանի հանրությունը «մեխանիկական» է, այսինքն՝ լսելու է ԵՄ անունն ու քվեարկելու է: Չգիտեմ, թե ով ինչ է մտածում Հայաստանի հանրության մասին, բայց ովքեր կարծում են, թե այն «մեխանիկական» է, մեղմ ասած՝ սխալվում են: Հայաստանի հանրությունը թերեւս ամենապրագմատիկներից մեկն է: Ընդ որում, ամենապրագմատիկ ասվածը քաղաքականապես ամենագրագետ ասվածը չէ, կամ նույնիսկ՝ մեդիագրագետ ասվածը չէ:
Հայաստանի հանրությունն ունի մի շատ զարմանալի հատկություն՝ բախտորոշ պահերին, վճռորոշ դրվագներում զգալ այն, ինչ գուցե չի կարող պատմել կամ նկարագրել, բայց կարող է հասկանալ, ընկալել, ու վերաբերվել:
Եվ սա, իհարկե, լավ գիտե մեր հասարակության «գիտակ» Նիկոլ Փաշինյանը: Ու իմանալով դա՝ նա, իհարկե, տանում է պատասխանատվությունը դեպի հանրություն, իհարկե, ամենից լավ գիտենալով, որ ինքը չի տանում Հայաստանը ԵՄ:
Հակոբ Բադալյան, քաղաքական վերլուծաբան








