2020 թվականի նոյեմբերի 9-ից հետո ժամանակն Արցախի օգտին չի աշխատում, մինչդեռ դա ամենաճիշտ պահն էր Արցախի ղեկավարին փոխելու։ Նա մասնակից էր կապիտուլյացիային, և նրան հեռացնելուց հետո շատ արագ պետք է ստեղծվեր պաշտպանության պետական կոմիտե, Azg.am-ի թղթակցի հետ զրույցում ասաց քաղտեխնոլոգ Արմեն Բադալյանը։
Նրա խոսքով՝ 2020 թվականին այդ մարմնի ստեծումն իմաստ կունենար, կոլեկտիվ ուժերով հնարավոր կլիներ փոփոխությունների գնալ։
«Այժմ ժամանակն անցել է, և որևէ նպատակահարմարություն չկա այս պահին պաշտպանության պետական կոմիտե ստեղծել։ Ռուբեն Վարդանյանին և Սամվել Բաբայանին նույն տեղում պատկերացնել բառի բուն իմաստով հնարավոր չէ, որովհետև նրանք երկուսը չեն կարող նույն տեղում միասին երկար ժամանակ աշխատել. այդ երկու մարդիկ հարցերի շուրջ տարբեր մոտեցումներ ունեն, բացի այդ՝ արցախահայությունը տարբեր մոտեցումներ ունի նրանց նկատմամբ։
Եթե մեկի հրավիրած հանրահավաքներին տասնյակ հազարավոր մարդիկ են գալիս, իսկ մյուսի հրավիրած հանրահավաքին առավելագույնը 1000-1500 ցուցարար է հավաքվում, ապա տվյալ մարդն իր վարկանիշն ինչ-որ չափով փոխանցում է մյուսին՝ ցածր վարկանիշով անձը բարձրանում է, բարձր վարկանիշ ունեցողը՝ ցածրանում»,- ասաց Արմեն Բադալյանը։
Քաղտեխնոլոգի համոզմամբ՝ Արցախում չի կարող իշխանափոխության գործընթաց մեկնարկել միայն այն պատճառով, որ այդպես են ցանկանում ԱՀ իշխանությունները։
«Ռուսաստանը ռուս խաղաղպահների միջոցով Արցախում ունի բավականին կարևոր նշանակություն, և երբ փորձ է արվում կառավարման համակարգ փոխել՝ ասպարեզ բերելով ընդգծված բացասական վերաբերմունք վայելող թեկնածուի, բնական է, որ ՌԴ-ն չի հանդուրժի դա»,- ասաց մեր զրուցակիցը։
Արմեն Բադալյանը միաժամանակ ընդգծեց՝ մինչև ուկրաինական ճակատում իրավիճակի հստակեցումը Ռուսաստանն ամեն ինչ անելու է, այդ թվում՝ արցախահայությանն ապահովելու է պարենամթերքով՝ մարդկանց պահելու Արցախում և ոչ մի դեպքում նրանց թույլ չտալու դուրս գալ սեփական հայրենիքից։
«Հետո, երբ Ուկրաինայում քիչ թե շատ հստակություն կլինի, Ռուսաստանը կզբավի նաև Արցախի հարցով, որովհետև եթե արցախցիներն Արցախից դուրս գան, պետք է դուրս գան նաև ռուս խաղապահները։ Դրանից հետո, չի բացառվում, շատ կոպիտ կերպով Հայաստանի դուրս շպրտվի ռուսական 102-րդ ռազմաբազան։ Դա նշանակում է Ռուսաստանի հեռացում դեպի ՀյուսիսայինԿովաս, այսինքն՝ այն դիրքեր, որտեղ նա կանգնած էր 1800-ականներին։ Մեծ հարց է՝ մոտ 200 տարի առաջվա դիրքերում հայտնվելուց հետո կկարողանա՞ Ռուսաստանը կրկին վերադառնալ այսօրվա դիրքեր»,- ամփոփեց քաղտեխնոլոգը։
