Յուրացումից՝ ուրացում

Հոգեբանորեն պատրաստ լինենք, որ մի օր էլ Ալիեւը մեր փոխարեն կորոշի՝ առավոտյան սո՞ւրճ խմենք, թե՞ թեյ, եկեղեցի մտնե՞նք, մոմ վառենք, աղոթենք, թե՞ դա էլ է արգելելու Հայաստանի դե ֆակտո նախագահը:

Փաստացի 2,5 տարի Հայաստանի կառավարիչներն Ալիեւի հրահանգներով են շարժվում, աջ հոնքն է բարձրացնում, ուրեմն Փաշինյանը պիտի ասուլիս տա ու հայտնի «անկլավների անխուսափելի հանձնման» մասին, ձախ հոնքն է բարձրացնում,  ուրեմն նախկինների հասցեին մեղադրանքների դոզան թույլ է, պիտի ավելացնել, թե չէ հաջորդ օրը Բաքվից եթե բռունցք թափահարեցին, վայն եկել է,  մեզ տարել:

Սոթքի հանքերն էլ չեն շահագործվում, աշխատողները հարկադիր պարապուրդի են մատնվել: Ալիեւը ստիպեց, որ իր խոսքով՝ «Ադրբեջանին պատկանող» Սոթքի հանքավայրը չշահագործվի: Բանակ չունենք. Ալիեւն արգելել է մեզ բանակ ունենալ, զենք գնել, նրա զորքերը 2  տարի է՝ մեր տարածք են մխրճվել, Հայաստանի դե յուրե ղեկավարը, ի լուր Հայաստանի դե ֆակտո ղեկավարի, հայտարարում է՝ պետք է երկու կողմի զորքերը «հայելային» հետ քաշվեն: Մենք մեր իսկ տարածքում մի քանի կմ էլ ենք հետ քաշվում, թշնամու զորքը ոչ միայն հետ չի քաշվում, այլեւ մեր հետ քաշված տարածքից էլ է  առաջ  գալիս:

Հայաստանի դե յուրե ղեկավարը հազար անգամ հայտարարել է, որ ճանաչում է Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը՝ Արցախը հետը, պարզում է՝ նաեւ «անկլավներով»:

Հայաստանի դե յուրե ղեկավարը, նրա շրջապատը՝  Անվտանգության խորհրդի քարտուղարը ներառյալ, հայտարարում են, թե տեսեք, մենք ճանաչում ենք 86.600 քկմ-ը, իսկ Ադրբեջանը մեր 29.800 քկմ հայկական տարածքը չի ճանաչում:

Ինչո՞ւ պետք է ճանաչի, երբ դո՛ւք ինքներդ չեք ճանաչում, երբ հազարամյակներով կանգուն մնալով՝ եկած-մեզ հասած Հայրենիքի հայկականությունն  ու հայի բնիկ լինելն առաջինը դո՛ւք եք կասկածի տակ դնում ու այդ կասկածն ի լուր ձեր տիրոջ՝ Ալիեւի հայտարարում ու նրանի՛ց՝ հայի արյունը տասնամյակներով խմած, հայի չլինելը երազող ու հայի չլինելու համար պայքարող հայատյացից հայի Հայրենիքի «կադաստրի թուղթ»  աղերսում:

Աուլներում՝  թաղիքների տակ առաջացած քոչվոր ցեղի ցեղապետից 5000-ամյա Հայաստանի «կադաստրի թուղթ» է ուզում փողոցից ժողովրդի ուսերի վրայով կառավարություն մտած թավշյա ոմն բռնակալ, իսկ ցեղապետը դեռ մտածում է՝ «կադաստրի թուղթը» բաշխի՞, թե՞ 5000-ամյա ժողովրդի քթից բռնած՝ էլի քարշ տա, էլի զինվոր ու տարածք խժռի:

Ցեղապետն ինչո՞ւ տա «կադաստրի թուղթը», եթե դիմացինն ինքն է իրեն իր բերանով տնվոր համարում, եթե թավշյա բռնակալն  անընդհատ ընկրկող, զիջող, խեղճացած, մարդկային ու ազգային արժանապատվությունից կամովին հրաժարված մեկն է: Այդպիսինի հետ ի՞նչ բանակցություններ ու պայմանավորվածություն՝ թեկուզ գրավոր, կնիք-ստորագրությունը վրան, Պուտինի, Շոլցի, Միշելի ու հարյուրավոր միջնորդ-ականատեսների վկայությամբ:
Ցեղապետն արդեն հայտարարել է՝  ես եմ գծելու ձեր քարտեզը:

Ի՜նչ քարտեզ, ի՜նչ Հայրենիք.  5000-ամյա ժողովուրդը, շունչը պահած, սպասում է ստրկության ու բնաջնջման քշվելու իր ժամին, որովհետեւ կամովին, իր ձեռքով ընտրեց իր թավշյա բռնապետին:
Դուք յուրացրիք Հայկական երկու պետությունների կենսատու ավիշները եւ երկուսին էլ ուրացաք, ուրացաք նաեւ  Հայոց ցեղասպանությունը. ամեն օր մի նոր առիթ եք փնտրում այդ ուրացումը թարմացնելու-նորոգելու եւ Թուրքիային ամենօրյա հաշվետվություն ներկայացնելու համար: Ուրացման սցենարի համաձայն՝ ձեր խմբակից ամեն օր մեկը հանձնարարություն է ստանում ու մի նոր մեղայականով թուրքերին հաճոյանում: Մի օր՝ Վիգեն Խաչատրյան, հաջորդ օրը՝ Հակոբ Ասլանյան եւ Գուրգեն Արսենյան, մյուս օրը՝ Զարեհ Սինանյան. դերակատարները փոխվում են, դերը նույնն է՝ ուրացում:

Եղեռնազարկ գրողների մասին ձեր կազմած բովանդակախեղ գրականության նոր դասագրքերում հայ երեխաներն արդեն կարդալու են՝ Դանիել Վարուժան. նրա կյանքն ընդհատվեց 1915 թվականի ողբերգական իրադարձությունների պատճառով. այնպես, ինչպես թուրքերն են բնորոշում Հայոց ցեղասպանությունը: Դուք ուրացել եք նաեւ հայդուկական շարժումն ու նրա նվիրյալ մահապարտներին, ու ձեր ուրացումը փաթեթավորել եւ դասագրքի անվան տակ դրել հայ երեխայի ձեռքը:

Ուրացողին ուրանում են անգամ նրանց տերերը: Դուք սարսափով սպասում եք ձեզ ուրանալու դժնդակ ժամին:

ՆԱԻՐ ՅԱՆ