Azg.am-ի զրուցակիցն է Արցախի Հանրապետության 2-րդ գումարման խորհրդարանի պատգամավոր, հասարակական-քաղաքական գործիչ Բելլա Բաբայանը։
–Տիկի՛ն Բաբայան, արդեն 4-րդ օրն է, ինչ Ադրբեջանն արգելել է Հակարիի անցակետով հումանիտար փոխադրումները։ Լաչինի միջանցքը փակ է նաև արցախցի բուժառուների համար, որոնք բուժումը շարունակելու համար պետք է տեղափոխվեն Հայաստան։
Հասունացող հումանիտար ճգնաժամի ֆոնին ի՞նչ հանգուցալուծում եք կանխատեսում, մինչև ե՞րբ Ադրբեջանը կշարունակի իր այս հայատյաց քաղաքականությունը։
-Արցախում ապրելու մեր ցանկությունն այնքան անգնահատելի, չհերքվող և մեծ է, որ այս պահի դրությամբ կարող եմ արձանագրել՝ բոլորս հարցի խաղաղ լուծում ենք ցանկանում, ցանկանում ենք խաղաղ ապրել մեր հայրենիքում։
Մենք բոլորս քաջ գիտակցում ենք, որ այս պահին պատերազմի մեջ ենք. պատերազմները միայն հրանոթների կրակելը չեն. դա տեղեկատվական պատերազմն է, հոգեբանական ազդեցություն և այլն։ Մենք ամենօրյա ռեժիմով բազմաթիվ փորձություններ ենք կրում, բայց հավաստիացնում եմ՝ պատվով ենք կրում՝ տղամարդիկ, կանայք, երեխաները՝ բոլորն իրենց մասով։
Այսօր իմ թոռնիկը 9-րդ դասարանն է ավարտում՝ քննությունները հանձնելով նույն չափորոշիչներով և պահանջներով, ինչ Հայաստանում։ Արցախում ամեն ինչ արվում է՝ կյանքը բնականոն հունով տանելու համար։ Դա մեզնից անսահման ճիգեր և քրտնաջան աշխատանք է պահանջում՝ շարքային գյուղացուց մինչև ԱՀ բարձրագույն պաշտոնյա։ Արցախցիները մի տեսակ մեծ քննություն են անցնում, և գիտենք, թե ինչի համար ենք այն անցնում։
Սա մեր դիմադրողականությունն է։ Սրանք լոկ բառեր չեն, սա մեր կենսակերպն է։
-Վերջին օրերին երթևեկե՞լ եք Լաչինի միջանցքով, անցե՞լ եք ադրբեջանական անցակետով։
-Ո՛չ, ադրբեջանցիների հետ որևէ առնչություն չունենք։ Անցակետով անցնողների փոխարեն ոչինչ ասել չեմ կարող։ Անձամբ ես ո՛չ ցանկություն ունեմ այդ անցակետով անցնելու, ո՛չ էլ անցել եմ։
Մենք ապրում ենք մեր կյանքով՝ իհարկե կրելով հոգեբանական, կենցաղային դժվարություններ, ավելի շատ՝ հոգեբանական։ Մի փոքր ընկճվածության մեջ ենք, որովհետև երբեմն լինում է, որ զգում ես՝ խնդիրն ուժերիցդ վեր է։ Բայց ավելի առարկայական կասեմ հետևյալը. հավատում ենք վաղվա օրվան։ Սա շատ մեծ, կարևոր գրավական է։ Մենք հասկանում ենք, որ բոլոր այս դժվարություններին այսօր չենք հանդիպել։ Մենք հասկանում ենք՝ սա խնդիր է, որ պետք է լուծենք, ինչպես ուզում եք՝ հասկացեք։ Կարծես նախախնամություն կա, պետք է դիմակայելով ապրենք Արցախում։
Այնպես չէ, որ հայրենիք չունենք, չգիտենք՝ ինչի համար ենք պայքարում։ Արցախում արժեքային մեծ համակարգ կա՝ ընտանիք, հայրենիք, սեր պետականության նկատմամբ և դիմադրելու ցանկություն։ Այս բոլորը գենետիկորեն միշտ եղել է։
-Տիկի՛ն Բաբայան, Արցախում ապրելով՝ վաղվա օրվա հետ ի՞նչ հույսեր եք կապում։
-Երկրագնդի վրա ուրիշ ո՞վ ավելի լավ գիտի հողի, հայրենիքի արժեքը, քան արցախցին։ Հայրենիքն այնքան մեծ, այնքան գերագնահատված արժեք է, որ հավաստիացնում եմ՝ բառերով հնարավոր չէ փոխանցել։
Մյուս կողմից պարզ է, որ ընկճվածության պահեր են լինում։ Վերջապես կին ենք, տատիկ, ընկճվածությունը նույնքան բնական զգացողություն է, բայց հավասատիացնում եմ՝ այս բոլորն անցողիկ է այն մեծ գաղափարի դիմաց, որ արցախցին ունի իր վաղվա օրվա հանդեպ։
Ճիշտն ասած՝ առավել քան համոզված եմ, որ պիտի լավ լինի։ Աշխարհում հիմա չկա մի տեղ, որ ասենք՝ հարյուր տոկոսով խաղաղ է. աշխարհակարգ է փոխվում, հարյուր տարին մեկ աշխարհակարգ է փոխվում, շահերի բախում է տեղի ունենում։ Սա բնական պրոցես է։
-Ինչպե՞ս եք գնահատում ԱՀ իշխանությունների ջանքերը՝ իրավիճակը գնահատելու և լուծումներ առաջարկելու առումով։
-Մեզ մոտ բացախոսություն է, իշխանությունը թափանցիկ է աշխատում ժողովրդի հետ. սա շատ կարևոր է։ Մենք բոլորս մի մեխի ենք խփում, գիտենք՝ ինչ ենք անում, ուր ենք գնում։ Սա մեզ օգնում է դիմադրել։ Մենք բոլորս նույն ձևով ենք մտածում, գիտենք, որ մեր վաղվա օրը լավ է լինելու։
Ես պետությունը, իմ երկիրը սիրող մարդ եմ։ Ես գիտեմ, թե ինչ քուրաներով ենք անցել՝ ունենալու այն, ինչ այսօր ունենք։ Համոզված եմ, որ արտաքին աշխարհում հիմա պետք է կարողանալ ճիշտ խաղալ և դիմակայել։
-Տիկի՛ն Բաբայան, ներկա շրջափուլում Արցախում ավելի շատ ռուսամե՞տ, թե արևմտամետ հայացքներ են իշխում։
-Դեռևս խորհրդային տարիներից մեր հայացքները ուղղված են Ռուսաստանին, մենք ռուսական կողմնորոշում ունենք և այլընտրանք էլ չունենք։ Տարածաշրջանում ապրելու մեր ամենաապահով գրավականը Ռուսաստանն է։ Մենք հետևում ենք ռուս-ուկրաինական պատերազմին, դեպքերի զարգացմանը։
Ես կուզեի խոսքս ուղղել այն անձանց, որոնք մեզ ուզում էին եվրոպաների, ամերիկաների կողմը քաշել։ Մենք մի գրկից մյուս գիրկը գնալու կարիք չունենք, մենք ունենք կողմնորոշում, համախմբված ենք, կոտրված չենք։ Աստծո կամոք ամեն օր հրաշքի ենք սպասում։
–Հայաստանից ի՞նչ ազդակներ են հասնում Արցախ, անձամբ Դուք «Հայաքվեի» հետ հույսեր կապո՞ւմ եք։
–Դրանք բոլորը գործիքներ են։ Պետք է որևէ գործիքի միջև խտրականություն չդնենք, պետք է օգտագործենք բոլոր-բոլոր գործիքները, բոլոր նախաձեռնությունները։ Պետք է օգտագործել հնարավորն ու անհնարինը։
Ես, իմ տեղը զինվորի պես նստած, ինձ պատվիրակված լիազորությունն եմ իրականացնում, և դա ամենակարևորն է։ Մենք չենք խանգարում մեկս մյուսին, կրկնում եմ՝ իշխանությունն ու ժողովուրդը մեկ մեխի են խփում։ Մենք չունենք այդ տխուր, իրար վնասող մոտեցումները, ինչ տեսնում եմ հայաստանյան քաղաքական կյանքում։
