Փետրվարի 25-ը Զորավարի ծննդյան օրն է
Երբ մարտի դաշտում էր, բոլորը խուճապահար փախչում էին նրանից, իսկ հազվադեպ խաղաղ օրերին ինքն էր խուսափում բոլորից՝ կռապաշտության ցույցերին տուրք չտալու համար:
Վկայողը Ավետիս Ահարոնյանն է.
«…Այդ օրերումն էր, որ մի անգամ Հ.Թումանյան եկավ առաջարկելու, որ Անդրանիկի հետ միասին Մուշտեիդ կոչված այգին գնանք ժամանակ անցընելու:
– Ադա՛,- ասաց կենսուրախ ու անուշ բանաստեղծը,- տանենք Անդրանիկին մի լավ խորոված ուտացնենք, քեֆ անենք. ես տեղը գիտեմ:
Լի օր էր, և վստահ էինք, որ մեզ ոչ ոք չի խանգարի: Հասանք. հաճելի ժամանակ անցըրինք պարտեզի ծառերի տակ. ասում, խոսում, ուրախանում էինք, վստահ, որ մեն-մենակ ենք, և որևէ անհանգիստ աչք չի դիտում մեր սրտաբաց զեղումները:
Ու մեկ էլ ի՛նչ տեսնենք, փայտե ցանկապատի վրայից բազմաթիվ աչքեր մեզ են հառած, ավելի ճիշտ՝ Անդրանիկին, որի անունն էր հնչվում չորս կողմից:
– Ծո, այս անաստվածները ի՞նչպես իմացան,- ասաց Անդրանիկ ժպտալով:
Ով կասի երբեք, թե ինչպես իմացան, և մեծ մասամբ օտարազգիներ էին: Մեր ուրախությունը փճացավ: Թողինք դուրս ելանք. քայլում էինք հանդարտ, մինչ անծանոթ մեկը նայում էր Անդրանիկին. հեռացած էինք այգուց, երբ քրթմնչյուն լսելով հետ նայեցի և ինչ տեսնեմ – տասնի չափ մանուկներ, հազիվ յոթ-ութ տարեկան, գլխաբաց, դեմքերն անլվա, քիթերը թաց, ոտաբոպիկ ու իրար հրհրելով՝ մեզ հետևում են կրնկակոխ. մեծ մասամբ ռուս մոլոկանների շիկահեր երեխաներ են. բայց սրանց մեջ կենտրոնում մեկը կա, թխադեմ, սևաչյա, խռիվ սև մազերով, եռանդուն ու հրամայական շարժ ու ձևով, որ աշխատում է ճիշտ Անդրանիկի քայլերին հետևել և ձեռքերը տարածած ընկերակիցների առաջ՝ սաստում է նրանց.
– Վա՛, ո՞ւր եք գալիս, սա մե՛ր Անդրանիկն է, գնացե՛ք:
Հպարտ էր հայ մանուկը, փողոցների փոշու ու աղբի մեջ թաթավուն այդ երեխան, որ բախտ ունի Անդրանիկի, «մե՛ր Անդրանիկի» հետևից քալել:
Հայ ժողովրդի ոգին էր խոսում այս մանուկի մեջ:
Ոչ միայն հայության, հապա և մեր թշնամի ցեղերի համար Անդրանիկ առասպելական աժտահա էր…»:
