Ամերիկաբնակ հոգևորական Սերոբ քահանա Ազարյանը գրում է․
«Միջանցք/ճանապարհ/արտապատուիրակում ասելով.
Ադրբեջանը լուծում է ապագայի իր խնդիրները։
Թուրքիան՝ ազդեցիկ լինելու իր խնդիրները։
Արևմուտքը՝ փողի իր խնդիրները։
Գերագույն դավաճանը՝ աթոռի իր խնդիրները։
Անհայրենիք հետևորդներն էլ՝ փորի իրենց խնդիրները։
Բոլորը՝ հայրենի հողերի մասնատման, նահատակների արեան ու ապագայ սերնդների հաշուին։
Խաղաղարար մի՛ փնտռէք այն նեռ մարդասպանի մէջ, որ ձեր որդիները մորթել տուեց իր աթոռին համար։
Խաղաղարար մի՛ փնտռէք այն դաւաճանին մէջ, որի գոյութիւնը ստի, կեղծիքի, հայրենածախումի եւ մարդածախումի վրայ է կայանում։
Խաղաղարար մի փնտռէք այն ստահակին մէջ, որ Աստուծոյ խօսքի օգտագործմամբ փորձում է փախչել արդարութիւնից, եւ շարունակ կոտորել Հայաստանն ու հայութիւնը մտքով, հոգով, բարոյականութեամբ եւ հաւատքով։
Խաղաղութիւն կունենայ Հայաստանը, երբ հասնի ուժի այն աստիճանին որ խաղաղութիւնը ՊԱՐՏԱԴՐԻ թշնամիներին, երբ նախ մաքրի իր ներսիդին, եւ միացնի Սփիւռքի եւ Արցախի իր զաւակներին իր շուրջ։
Խաղաղութիւն այսօր նշանակում է խաբուել, կոտորուել, տարագրուել, եւ օտարուել հայրենի երկրից։ Ձեզ պէտք չէ սատանայի խոստացած, հայրենիքի եւ ձեր հաշուին երկիր կործանող այդ չխաղաղութիւնը։
Առանց ազգային միութեան, զէնքի, ազգ-բանակի եւ պատերազմի պատրաստ լինելու չկայ խաղաղութիւն»։
