Վլադիմիր Մարտիրոսյանը գրում է. «Օրինակ դուք պատկերացնում եք, որ որևէ պարագայում Հայ Առաքելական Եկեղեցու Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս դառնա «Կյանքի Խոսք» կամ «Եհովայի վկաներ» աղանդների հովվապետը: Որևէ բան կմնա աշխարհի հնագույն քրիստոնեական ազգային Հայաստանյայց եկեղեցուց, թե այն կկործանվի:
Եթե կարծում եք, որ միանշանակ կկործանվի և կվերոփոխվի մեկ այլ հնարավոր է նաև ժողովրդական, բայց, ոչ երբեք ազգային բնույթ ունեցող ինստիտուտի, ապա ինչու չեք կարծում, որ նույն բանը հիմա տեղի է ունենում Հայկական Պետության հետ, նրա ազգային կերպի հետ: Հենց դա է, որ տեղի է ունենում հիմա մեր պետության պարագայում: Քաղաքական աղանդավորականություն դավանող քաղաքական վարձկանները բնաջնջում են հայկական պետության օրգանական հնարավոր գոյության ինստիտցիոնալ և քաղաքական միակ հնարավոր ազգային պետության հիմքը:
Երբ համատեղության կարգով այդ քաղաքական աղանդի ղեկավարն ու պետության ղեկավարը դպրոցում կատարում է փաստացի աղանդավորական քարոզ, որի կարմիր թելը այն է, որ «Կրթական համակարգը մեր երեխաներին պետք է սովորեցնի լավ ապրել: Դա է կրթության հիմնական նպատակը, որը մենք պիտի ապահովենք մեր երեխաների համար» նշանակում է այդ երեխան պոտենցիալ գաղթական է դառնալու լավ ապրելու փնտրտուքով, որովհետև նպատակաը բացառապես ԼԱՎ-ը գտնելն է, ոչ թե քեզ եկածն ու հասածը զարգացնելն ու փոխանցելը:
Այս քաղաքական աղանդին մեր երեխաներից, դպրոցներից, նրանց ուղեղը որևէ բանով լցնելու հնարավորությունից պետք հեռու և զերծ պահել: Հեռու պահել հենց այնպես,ինչպես Հայ Առաքելական Եկեղեցի չեն մտնում, թե գաղափարական և, թե քաղաքական աղանդավորականները:
Էս ազգին ժողովուրդ չես սարքելու
Էս երկիրը տարացք չես սարքելու
Էս սերնդին ամորֆ, գաղափարազուրկ, ու քո «լավ ապրելու» մոլուցքով տարված բիոզանգված չես դարձնելու
Էս երկրի զիվորին խաղաղասեր վախկոտ չես դարձնելու:
Էս երկրի եկեղեցին էլ աղանդավորական հավաքի տարածք չես դարձնելու:
Կանք»
