Քաղաքագետ Արթուր Խաչիկյանը գրում է. «Հիշողությանս հետ տարօրինակ բան տեղի ունեցավ, սիրելի ընկերներ, խնդրում եմ օգնեք ինձ հիշել.
Ո՞վ էր ասում, որ մենք շրջապատված ենք բռնապետներով (Ռուսաստանի և Իրանի կողմից) և մեր ապագան կապված է”ազատ աշխարհի” հետ: Ազատ աշխարհը, որը մեզ օգտագործեց ու մոռացավ 2018 թվականի պետական հեղաշրջումից հետո, հանգիստ նայելով, թե ինչպես են մեր տղաներին ողջ-ողջ այրում իսրայելական ու թուրքական զենքերով։
Ո՞վ էր ասում, որ պետք է ազատվել ռուսական ներկայությունից, և այդ ժամանակ Արևմուտքը կօգնի մեզ, որ Ամերիկյան զորքերը այստեղ կլինեն 8 րոպեից. Որ Ֆրանսիան մեզ կպաշտպանի՝ երկնքից կախարդական ճանապարհով զենք ուղարկելով։
Ո՞վ էր ասում, որ 2016-ի պատերազմը սկսել է Ռուսաստանը. Եվ նույնիսկ այն, որ Ռուսաստանն է պատասխանատու Հայոց ցեղասպանության համար:
Ո՞վ էր ասում, որ Ուկրաինան պայքարում է մեր ազատության համար, թեև Ուկրաինայի զենքով սպանել են մեր տղաներին, իսկ Ուկրաինայի կառավարությունը շնորհավորել է մեր թշնամուն հաղթանակի կապակցությամբ։
Ո՞վ էր ասում, որ Արևմուտքը պատրաստվում է ապահովել Ղարաբաղի բնակչության անվտանգությունը։
Ո՞վ էր ասում, որ նա ճիշտ է արել, որ Պրահայում ստորագրել է այդ թուղթը և հանձնել Ղաբարախը, քանի որ դա Ռուսաստանի մեղքն է:
Ո՞վ էր մեզ երկար տարիներ սովորեցնում, որ ղարաբաղցիները հայ չեն, որ կոռումպացված են, որ պետք է նրանցից ազատվել լավ ապրելու համար։
Ո՞վ էր ասում, որ Ղարաբաղի շրջափակումը կավարտվի, քանի որ դա դատապարտել է Արևմուտքը։
Ո՞վ էր ուրախանում, երբ նա արժանացավ «քաղաքակիրթ Եվրոպայի» ծափերին՝ Ղարաբաղը հանձնելուց և Ղարաբաղի էթնիկ զտումից հետո։
Ո՞վ էր ասում, որ մեր հայրենակիցներին զոհաբերելը մեզ ժողովրդավարություն և ինքնիշխանություն է տալու։
Ո՞վ էր ասում, որ եվրոպացի դիտորդները երաշխավորելու են մեր անվտանգությունը։
Ո՞վ էր լսարան տալիս մանկապարտեզի «փորձագետներին», որոնք մեզ խոստանում էին, որ ՆԱՏՕ-ն մեր տարածաշրջանում կփոխի ռազմական հավասարակշռությունը և մեզ լուրջ զենք կուղարկի։
Ո՞վ է իրեն հռչակում «ազատ լրատվամիջոցներ»՝ փակելով իր աչքերը ՄԱԿ-ի կողմից որպես ցեղասպանություն ճանաչված 60.000 պաղեստինցիների սպանության վրա:
Ո՞վ է դատապարտում այլ երկրներին միջազգային իրավունքը խախտելու համար՝ ոչինչ չասելով Արևմուտքի կողմից պաշտոնական ահաբեկչի իշխանության բերելու մասին:
Ո՞վ է մեր ժողովրդին Եվրոպայի մաս դառնալու կեղծ հույսեր տալիս, երբ Եվրոպան մեզ երբեք չի ասել, որ ուզում է, որ մենք միանանք իրեն:
Ո՞վ էր հարձակվում իմ և իմ գործընկերների վրա՝ մեզ անվանելով Պուտինի գործակալներ։
Ո՞վ է գրում այդ բոլոր հայհոյանքները սոցցանցերում՝ առանց երբևէ պատասխանատվության ենթարկվելու։ Մինչդեռ որոշ մարդիկ բանտարկվում են և մահանում դատարանում։
Որտեղի՞ց հայտնվեցին այս բոլոր մարդիկ, հանկարծ։ Ո՞վ էր նրանց լսարան տալիս։ Իսկ ո՞վ է վճարում նրանց։
Դժվար հարցեր են… հիշողությանս հետ ինչ-որ բան պետք է լինի, ուղղակի չեմ կարողանում հիշել, թե ովքեր են այդ մարդիկ, ո՞վ է նրանց վճարում, ո՞ր ալիքներն են նրանց հրավիրում»։
