Առողջապահության նախարար Ավանեսյանը վրդովվել է իր կուսակից ընկեր Անդրանիկ Քոչարյանի հայտարարությունից: Ավանեսյանը գրել է, թե ցավ է ապրել այն բանից, թե Քոչարյանն ինչպես է խոսել բանակում ծառայության մասին: Ըստ նախարարի, բանակում ծառայում են լուսավոր ու արժանավոր երիտասարդներ:
Հիշեցնեմ, որ Քոչարյանը լրագրողների հետ ճեպազրույցում անդրադառնալով հարցին, որ իր որդին չի ծառայել, ասել էր, թե իր որդին բարձրակարգ տղա է:
Բացարձակապես մտադրություն չունեմ մտնել Անահիտ Ավանեսյանի եւ Անդրանիկ Քոչարյանի «մատի ու մատանու արանքը»: Բայց արժե անել երկու հարցադրում-արձանագրում: Անահիտ Ավանեսյանը նույն կերպ կարտահայտվե՞ր Անդրանիկ Քոչարյանի դեմ, եթե նա վարչապետ Փաշինյանի համար չլիներ «շնորհազրկված»: Իսկ Քոչարյանը շնորհազրկված է, ինչի մասին են վկայում բազմաթիվ հանգամանքներ:
Երկրորդը՝ Անահիտ Ավանեսյանը կարտահայտվե՞ր, եթե զինծառայող չլիներ նաեւ իր որդին: Այլ կերպ ասած, Անահիտ Ավանեսյանի մեջ «ցավ է ապրել» ու խոսել է կոնկրետ զինծառայողի մա՞յրը, թե՞ քաղաքացին: Ըստ ամենայնի, կոնկրետ զինծառայողի մայրը: Ընդ որում, հենց «կոնկրետ զինծառայողի մայրը», այլ ոչ թե մայրն ընդհանրապես:
Հակառակ պարագայում, Անահիտ Ավանեսյանը՝ թե որպես մայր, թե նաեւ որպես առողջապահության նապարար, նույն կերպ ցավ կապրեր այն լուսավոր ու արժանավոր պատանու կալանավորման ակնհայտ անհամարժեք ու անհամաչափ որոշման համար, որին դե ֆակտո սադրեցին վարչապետ Փաշինյանն ու նրան ուղեկցող խումբը՝ Սուրբ Աննա եկեղեցում: Հիշեցնեմ, պատանին ունի նաեւ առողջական խնդիրներ:
Այ, եթե առողջապահության նախարարը ցավ հայտներ նաեւ կալանքի այդ ակնհայտ անհամաչափ որոշման դեմ՝ որպես մայր ու առողջապահության նախարար, այդ ժամանակ հստակ կլիներ, որ նա իսկապես ցավ է ապրել լուսավոր ու արժանավոր երիտասարդների կամ պատանիների համար:
Թեեւ, այդ պարագայում Ավանեսյանը գուցե այսօր այլեւս չլիներ նախարար, էլ չասած այն մասին, որգուցե կարճ ժամանակ անց ինքը կլիներ կալանքի տակ:
Հակոբ Բադալյան, քաղաքական վերլուծաբան
