Պահպանողական կուսակցության խորհրդի անդամ Կարեն Հեքիմյանը գրում է. «Տրանսպորտի ուղեվարձի թանկացման դեմ բոյկոտի հիմնական շարժիչ ուժերն են ավտոբուսների վարորդները, վալիդատորներն ու Ավինյան Տիգրանը:
Նախ` ի՞նչ է նշանակում բոյկոտ: Դասական իմաստով, բոյկոտ նշանակում է ինչ-որ մեկի հետ հարաբերություններ խզել` այդ մեկին մեկուսացնել: Ցավոք, բնակչության և հասարակական տրանսպորտի միջև չկա հարաբերությունների խզում, տրանսպորտը մեկուսացված չէ: Երևանի մետրոպոլիտենն աշխատում է, այնտեղ բոյկոտի մասին չեն էլ լսել: Ավտոբուսներն ու տրոլեյբուսները ևս մեկուսացված չեն: Վերջիններիս ուղևորներին կարելի է բաժանել մի քանի խմբի:
Ուղևորների փոքրաքանակ խումբը (10-15%) բաղկացած է գաղափարապես պատրաստված անձանցից, որոնք փորձում են իրենց վրա վերցնել բոյկոտի լոկոմոտիվի դերը:
Ուղևորների համեմատաբար մեծ (20-25%) խմբի մեջ են պահի ազդեցության տակ չվճարողները, որոնք գաղափարապես պատրաստված չեն և ցանկացած պահին կարող են «ճամբարափոխ» լինել:
Ուղևորների շուրջ 20-30%-ը բոյկոտին կողմ են իրենց տներում, շրջապատում, կանգառներում, մի խոսքով` ամենուր, որտեղ բոյկոտելու անհրաժեշտություն չկա: Վերջիններս գտնվելով տրանսպորտի մեջ կերպարանափոխվում են և սուսուփուս վճարում:
Մնացին մնացածը` արտոնություններից օգտվողները, իշխանականները, զոմբիներն ու անդեմները:
Ցավոք, այս իրավիճակում, դասական բոյկոտի մասին խոսելը չափազանցված է: Սակայն …
Կան իրավիճակի փոփոխման բոլոր նախադրյալները: Մասնավորապես`
1. Վարորդներն աստիճանաբար հասկանում են, որ իրենց գործը վարելն է: Վերջիններիս զգալի մեծամասնությունն ուշադրություն չի դարձնում ուղևորների չվճարելու վրա:
2. Վալիդատորները մասամբ չեն աշխատում:
3. Ավինյան Տիգրանի գործունեությունը ոլորտում խառնաշփոթ է ստեղծում:
Ստացվում է, որ վարորդները, վալիդատորներն ու Ավինյան Տիգրանն էապես նպաստում են բոյկոտի կայացմանը:
Անձամբ ես հիմնական հույսը կապում եմ … վալիդատորների հետ, քանզի դրանք համակարգչային ծրագրով են աշխատում, իսկ դրսում 21-րդ դարն է, ինչը նշանակում է, որ ցանկացած «վիրուս» կարող է «հակավիրուս» ունենալ»:
