Քաղաքագետ Ստեփան Դանիելյանը գրում է. «Ոնց մտածում եմ, 2018-ին բուրժուա-դեմոկրատական հեղափոխություն էր, բայց ներկայացվում էր որպես ժողովրդի հեղափոխություն: Մինչև 2018-ին փողոցից եկած ջենտրիների բուրժուա-դեմոկրատական կարգախոսներին անցնելը, «ջենտրի» հասկացողությունը հասկանանք։
Ջենտրիները XVI-XVII դարերում Անգլիայում տեղի ունեցած ագրարարային հեղափոխության ժամանակ ոչ տիտղոսային մանր ազնվականներն էին, որոնք գյուղատնտեսությամբ չէին կարողանում զբաղվել, դրա փոխարեն մանր բիզնեսով էին զբաղվում: Անգլիացի պատմաբան Զարլզ Պլամերոմը 1885-ին նրանց գործունեությունն որակել է որպես «բաստարդների ֆեոդալիզմ»
Ինչու «բաստարդ», որովհետև, մինչ այդ, խոշոր մագնատներն Անգլիայում ազատվել էին զինվորական ծառայությունից, նրանց փոխարեն բանակում ծառայում էին ազնվականների կրտսեր տղաներն ու ազնվականների բաստարդները: Զրկված լինելով ունեցվածքից, սակայն ունենալով ամբիցիաներ, նրանք դառնում էին բազմաթիվ խժդժությունների աղբյուր: 2018-ից սկսած Հայաստանում տեղի ունեցածը կարելի անվանել «բաստարդային բուրժուազիայի» կայացման շրջան:
Համալիրում տեղի ունեցած հարցանիքը հենց այդ «բաստարդային» նորաթուխ բուրժուազիայի հրապարակային մանիֆեստն էր:
Կարգախոսները.
— աղքատությունը ձեր գլխի մեջ է,
— կրթվեք, որ լավ ապրեք,
— պետությունը երջանիկ ապրելու համար է,
— հերոսը հարկ մուծողն է,
— սահմանազատումն ու սահմանագծումը որ ավարտենք (այսինքն, մի քիչ էլ տարածք հանձնենք), ադրբեջանցիների հետ առևտուր կանենք ու լավ ապրենք:
Հ.Գ.
Ջենտրիները տարածքներ չէին հանձնում, մնացած հարցերում նրանց մտքերը համահունչ էին վերջիններից հետ, սակայն դա համարենք իշխանության եկած սեկտայի յուրահատուկ սպեցիֆիկան»։
