Երեք կանայք մետաքսե գարուն են բերել։ Երեքն էլ մետաքսանկարչության վարպետներ են. յուրաքանչյուրը մետաքսի վրա վրձնել է իր հոգու գույները, աշխարհը գեղեցկացնելու, ավելի լուսավոր դարձնելու իր կերպը։
Գոհար Մաճկալյանը մետաքսին հոգևոր շունչ է հաղորդել. կտորի վրա շաղախված են հայկական պատմամշակութային հուշարձաններից, եկեղեցիներից, խաչքարերից, գորգերից պատառիկներ։
Արմենուհի Սաղդասարյանը մետաքսին ստիպել է հեգել հայոց այբուբենը, երգել գունագեղ թռչունների հետ։
Թանիա Մազեճյանի մատների տակ մետաքսը պերճախոս է՝ բնապատկերից մինչև աբստրակտ նկարչություն ու գույների ներդաշնակ խաղ։
Հայաստանի Թեքեյան մշակութային միությունը կազմակերպել է Արմենուհի Սաղդասարյանի, Թանիա Մազեճյանի և Գոհար Մաճկալյանի բատիկ ստեղծագործությունների ցուցահանդեսը. խորագիրը՝ «Մետաքսե գարուն»։
Թանիա Մազեճյանը Բեյրութից է, Հայաստան է եկել 2014 թվականին, տարվել բատիկ արվեստով ու սկսել ստեղծագործել։
Արմենուհի Սաղդասարյանը, ցավոք, երկրում չէր ու ներկա չէր իր ցուցահանդեսի բացմանը։ Մայրիկի ստեղծագործությունները ներկայացրեց որդին՝ Նարեկը։
Գոհար Մաճկալյանը մետաքսանկարչությամբ զբաղվում է 2000-ականներից։ Բատիկը նրա համար կենսակերպ ու էություն է դարձել։
«Մետաքսե գարուն» ցուցահանդեսի մասնակիցներին իր հայրապետական օրհնությունն էր հղել Գարեգին Երկրորդ ամենայն հայոց կաթողիկոսը։
Արմենուհի Սաղդասարյանի, Թանիա Մազեճյանի և Գոհար Մաճկալյանի ստեղծագործությունները տեղադրված են Թեքեյան մշակութային միության armtmm.com կայքում։
Բատիկան Հայաստանում համեմատաբար նոր մշակույթ է, ակունքներն Արևելքում են։ Մետաքսանկարչությունը գրանցված է նաև ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի ոչ նյութական մշակութային արժեքների ցանկում։ Մեր վարպետները, հիմնականում՝ կանայք, հայ իրականության համար համեմատաբար այս նոր արվեստ են բերել իրենց յուրօրինակ ձեռագիրն ու գունային աշխարհը, իհարկե, տեխնիկայի բազմազան արտահայտչամիջոցներով։
Նրանք նկարչուհիներ են, որոնց համար կտավը մետաքսն է։
