Ֆոտոշարք. «Շղարշ», որտեղ առանցքային է երազի ֆենոմենը. «Թերլեմեզյան» ցուցասրահում բացվեց Գեղամ Գեղամյանի անհատական ցուցահանդեսը

«Թերլեմեզյան» ցուցասրահում բացվեց արվեստագետ, Քոլեջի դասախոս Գեղամ Գեղամյանի «Շղարշ» խորագրով անհատական ցուցահանդեսը։

 Ժամանակակից իրականության դինամիկ ռիթմերի մեջ հաճախ ականատես ենք լինում մարդկային ամենատարբեր հարաբերությունների աղավաղման, թվացյալ կայուն կարգերի/համակարգերի բեկման, նոր իրականության ու աշխարհընկալման ձևավորման, ինչն էլ իր հերթին բերում է մարդկային զգացմունքների կուտակման, միկրո աշխարհների գոյացման: Իրականության այդ փոփոխությունները գեներացնում են կյանքի ընկալման նոր ձևեր ու նոր լեզու: Արվեստագետ Գեղամ Գեղամյանի գործերը` ստեղծագործական տարբեր փուլերում այդ դեֆորմացիաների մեջ կարելի է դիտարկել որպես անհատի հոգեբանական տարբեր վիճակներին, դրանց ձևափոխմանն անդրադառնալու հնարավորություն: Նրա արվեստը ներհայեցողական է, արտաքին աշխարհի ազդեցության տակ ներսում խտացվող հույզերը դիտարկելու փորձ, դրանով իսկ` զգայուն, փխրուն:

Նուրբ զգայությունը հատուկ է մասնավորապես հեղինակի 2023 թվականին ստեղծած աշխատանքներին, ուր տեսնում ենք անհատի, այս պարագայում` արվեստագետի մտորումները արտաքին աշխարհի ու ներսում կուտակված հույզերի սահմանների մասին, քողարկվածն ու դրա ֆորմալ անդրադարձը ստեղծագործության վրա, անձնականն ու դրա մասին բարձրաձայն խոսելու անհրաժեշտությունը: Ամեն մի կտավում այդ ռեֆլեքսիաները ստանում են յուրատիպ գեղավեստական ձև, ինքնուրույն կյանք ու նշանակություն, դիտողին ուղղված զգայական պատկեր, որը կարող ենք ընկալել որպես երկխոսության հնարավորություն: Հատկանշական է, որ պատկերներն ունեն հուզական մեծ ազդեցություն, ընդ որում էական չէ այն ներձգող է, թե ինքնամփոփ: Կոմպոզիցիաներում յուրաքանչյուր դետալ կարևոր է, կշռադատված. այստեղ ներդաշնակված են սահուն, հաճախ ակտիվ գծային ռիթմն ու հագեցած, խիտ գույները, որոնք բացահայտում են դրանցում ներդրված զգացմունքների ու ապրումների հիմնականում ներհակ վիճակները:

Կարծես իրար մեջ խորտակվող, սահող պատկերները միայն ակնարկում են կոնկրետ միջավայրում որոշակի իրավիճակների, կերպարների մասին` թողնելով հարցադրումներ, խիստ սուբյեկտիվ զգացողություններ: Այս տեսանկյունից առավել հետաքրքրական են դիմանկարները` հիմնականում ինքնանկարները, որոնք բացահայտում են արվեստագետի մեղմ, հանգիստ, բայց միաժամանակ անհանգիստ ու ըմբոստ էությունը:

Հեղինակը չի ստեղծում կեղծ իրավիճակներ. իր մարդկային տեսակին բնորոշ ազնվությամբ նա դիտողին հաղորդակից է դարձնում իր մտահոգություններին, աներկյուղ խոսում է սիրո մասին` պարզ ու անհպելի, ինչպես երազ: Պարզության, նույն սիրո գաղափարը, որը հեղինակի մոտ ստանում է աննյութեղեն, թափանցիկ տեսք, թելի նման իրար է կապում բոլոր գործերը, տեղ-տեղ տեսանելի ցանցի պես գրկում է ողջ մակերեսը, որոշ դեպքերում էլ մասնատում է պատկերը տարածության մեջ` թողնելով խորը սև սպիներ` հիշողության հետքեր: Գեղամի արվեստում առանցքային է ընդհանուր առմամբ երազի ֆենոմենը, որը թրթռացող շղարշի պես բաժանում է իրականությունն ու երազանքը:

Արվեստաբան` Ելենա Մովսեսյան