Ինքնօրինակ արվեստի ակտ է արվեստագետ Վարդան Տեպիկյանի «Արվեստական բանականություն» ցուցահանդեսը, որը կարելի է դիտարկել որպես միջդիսցիպլինար հետազոտություն կամ դրա ընթացքի մի մաս։
2020 թվականի «Դիտորդներ» շարքը հեղինակն ընդունում է որպես ուսումնասիրության սկիզբ, երբ ֆիգուրատիվ նկարչությունը օբյեկտի ուսումնասիրության հիմնական մեթոդն է, որը հետզհետե փոխարինվում է տարբեր մեդիաների և ձևամտածողության փորձերով։
Ցուցադրությունն ընդգրկում է 2024–2025 թվականների աշխատանքներ, որոնք ամբողջական պատկեր են գծում արվեստագետի՝ որպես ժամանակակից իրականության սպառողի, մտահոգությունների կամ վերաբերմունքի մասին՝ տեխնոլոգիական առաջընթացի հետևանքով փոխված մարդու և նրա պահանջների հանդեպ։
Պատկերը այլևս չի դիտարկվում որպես ավարտուն պրոցես. հեղինակը դիտողին դարձնում է գործողության մասնակից՝ լուծելու պատկերը ամփոփելու կամ գուցե հենց այդպես՝ որպես պրոցես թողնելու խնդիրը։
Այս անմիջական կապը չի ենթադրում որևէ արհեստական միջամտություն, այլ վերածվում է ներքին տրանսֆորմացիաների՝ դիտողի ընկալման, երևակայության և տվյալ պահի տրամադրության ազդեցությամբ։
Արվեստի գործը կորցնում է իր ստատիկ ձևը՝ վերածվելով անընդհատ փոփոխվող պրոցեսի, որը կախված է տվյալ պահին իրեն դիտողից։ Իսկ այն, թե ինչպես է հեղինակը գաղափարը վերածում ձևի, ևս ուշադրության է արժանի, քանի որ ներկայացված յուրաքանչյուր շարք որոշակի վիճակի խտացում է, որն ընդհանուր մտահղացման շղթայի մի մասն է։
Օղակաձև, ձվաձև, ամենատարբեր ձևեր ստացած կրկնվող, հյուսվող կամ մասնատվող մարմինները՝ կարծես բջիջներ, մարդու մտապատկերում ձևավորում են ինքնատիպ զգայական պատկերներ՝ ստեղծված «արվեստական բանականությամբ»։ Այս ձևերի պարը բոլորում է դիտողին՝ ներքաշելով նրան արվեստագետի գունեղ աշխարհ՝ տիեզերական անապակ և դրական էներգիայով հագեցած։
Ելենա Մովսեսյան, արվեստաբան
