Քաղաքագետ Ստեփան Դանիելյանը գրում է. « 9-11 դարերում ներհայկական ատելությունն այնքան էր խորացել, որ երբ արաբ ամիրան առաջարկում էր քաղքեդոնական հայերին հակաքաղքեդոնական հայերի հետ սեղան նստել ու կենսական հարցեր միմյանց հետ լուծել, քաղքեդոնականներն ասեւմ էին, որ ավելի շուտ շների հետ սեղան կնստեն, քան ‘ հակաքաղքեդոնականների հետ։
Մուսուլմանների մի հատվածն էլ հայեր էին, ու անգամ ամիրաներ ու սելջուկների սուլթաններ կային նրանց մեջ։
Անիում երեք կուսակցություններ կային՝ հայ բյուզանդամետ, վրացամետ քաղքեդոնականներ ու հակաքաղքեդոնականներ, որոնք միմյանց դեմ օտար ուժեր էին հրավիրում։
Նունն այսօր է կատարվում փոխադարձ անզիջում թշնամություն, ուղղակի դիսկուրսն է փոխվել»։
