Արման Աբովյանը գրում է․
Ահա այսպես դիմավորեցին ՄԱԿ-ում Իսրայելի վարչապետ Բենյամին Նեթանյահուի ելույթը։
Սուլոց, հայհոյանքներ և անեծքներ — բայց սա առավելագույնն է, ինչին ողջ աշխարհը կարող է հակադրել Իսրայելի գործողություններին Գազայի հատվածում։
Ես այժմ Իսրայելի գործողությունների էությունը չեմ քննարկում։
Միայն ուզում եմ, որ դուք տեսնեք ողջ աշխարհի խայտառակ անօգնականությունը։
Սա ընդամենը ժամանակակից աշխարհի պատկերն է, ոչ ավելին։
Միջազգային իրավական դաշտը չի գործում։
Միջազգային իրավունքը չի գործում։
Միջազգային կանոնները և կարմիր գծերը չեն գործում։
Պարզապես չկա զսպող մեխանիզմ ու կարմիր գիծ, և առավելագույնը, ինչ «առաջադեմ մարդկությունը» կարող է անել, սուլելն ու հայհոյելն է։
Սա մեզ՝ հայերիս, նույնպես շատ կարևոր է հասկանալ, քանի որ նրանք, ովքեր հույս են կապում խաղաղության պայմանագրերի կամ այլ «թղթերի» վրա՝ առանց ուժային բաղադրիչի կամ ուժային երաշխիքների, երբ փորձում են հաստատել հարաբերություններ հակահայ ու արյունարբու թուրք-ադրբեջանական տանդեմի հետ, կամ քաղաքական առումով տգետ են, կամ անբուժելի ռոմանտիկներ. այս պարագայում մեր խաղաղատենչ երազանքների փոխարեն վճարվում է հենց մեր արյունով։
Իսկ թուրքը ու ադրբեջանցին պարզապես չգիտեմ, թե ինչպես են նրանց ուրախությունը թաքցնելու մեր անհույս «հույսերի» ներքո։
