«Ո՞ր սարի տակ տակ, ո՞ր ձորի մեջ» հարցն ամբողջ կյանքում հանգիստ չի տալու, ըստ նախնական վարկածի, ձնահյուսի տակ մնացած ու դեպքից ժամեր հետո զորացրվող Բենիամին Մանուչարյանի ծնողներին։
Հարեւաններն ասում են, որ հունվարի 13-ին Մանուչարյանները որդու՝ բանակից վերադառնալու առթիվ խնջույք էին կազմակերպել, նրան ռեստորանում էին սպասում․․․
Հունվարի 14-ին նրանց հայտնել են ողբերգական բոթը՝ երաժիշտ տղան մահացել է։
Ըստ շրջանառվող եւ նախնական վարկածի՝ զորացրվելուց առաջ Բենիամինը ցանկացել է հրաժեշտ տալ համածառայակից դիրքապահներին։ Հետդարձին ձնահյուսի տակ է մնացել։ Հաջորդ օրը փրկարարները դիակը գտել են մոտակա ձորակում։
«Սեփական նախաձեռնությամբ է դիրք բարձրացել»․ շրջանառում են պատասխանատվությունը նախարարության վրայից գցել ցանկացող ՊՆ-ի արբանյակները՝ մոռանալով զինվորական կանոնադրության եւ մի շարք չգրված բարոյական նորմերի մասին։
Ո՞վ չի բռնել Բենիամինի ձեռքը, ովքե՞ր են աչք փակել նրա «սեփական նախաձեռնության» վրա․ շարքային դարձած հարցերն, ըստ երյութին, պատասխան չեն ունենա։
Բանակի ողբերգական դեպքերի չընդհատվող ժապավենում երաժիշտ տղայի մահվան լուրեը եւս կանցնեն-կգնան։ Ենթադրելի է՝ պատասխանավության կանչվողներ եւս չեն լինի։
2020-ի 44-օրյա պատերազմից եւ դրան հաջորդած մահաբեր մյուս էսկալացիաներից հետո թվում էր՝ պետությունը, ՊՆ-ն, պաշտոնյաներն ու, առհասարակ, բոլորս պետք է դողանք յուրաքանչյուր զինվորի կյանքի համար։ Այնինչ, միայն վերջին 5 օրում բանակում 3 զինվորական է մահացել՝ ոչ հակառակորդի կրակից։
Մարդուն որպես «գերագույն արժեք» սահմանող երկրի զինուժը 2023 թ-ին 75 մարդկային կորուստ է ունեցել։ Նրանցից 20-ն է մահացել հակառակորդի գնդակից։ Պետական ու հասարակական կառույցները լուռ են, պաշտոնյաները հանկարծ ձկան համրություն են ձեռք բերել։ Դուրս չի եկել նաեւ այսպիսի ողբերագական դեպքերը «դատապարտելով» բավարարվող Մարդու իրավունքների պաշտպանի ձայն-ծպտունը։
Պաշտպանության նախարար Սուրեն Պապիկյանն էլ շտապել է ոչ թե մահացած զինվորի տուն կամ զորամաս, այլ ճեփ-ճերմակ վերնաշապիկը հագել, փողկապը կապել եւ խրոխտ հայացքով՝ բաց դաշտի կրակային զորավարժարանում խոսել է «ատեստավորման քննությունները բարեհաջող հանձնելու կարեւորության» մասին։
Սեւակ Վարդումյան
