Իրավապաշտպան, Արցախի նախկին ՄԻՊ Ռուբեն Մելիքյանը մեջբերել է ադրբեջաներեն վիքիպեդիայի հրապարակումներից մեկ օրինակ։
Նա գրել է. «Այ էսպես են շատ կիրթ ձևով գողանում ու յուրացնում մեր մշակույթն ու ժառանգությունն ու ինքնությունը։
Ըստ Գուգլ-թրանսլեյթի՝
«Մխիթար Գոշը Կովկասյան Ալբանիայի պատմության և մշակույթի հայտնի ներկայացուցիչներից է: Մխիթար Գոշը հեղինակ է մեծ թվով առակների, հայտնի «Դատաստանագրքի», ալբանական ժամանակագրությունների և միակ ագրոգրաֆիկ գործի ՝ Գյանջալի Խոսրովի ցավալի կյանքը (Գյանջալի Խոսրովի նահատակությունը)»։ (Հու՞ իզ միսթր Գյանջալի Խոսրով)
Մի քիչ էլ մենք ենք մեղավոր, քանզի մինչ օրս ըստ պատշաճի չենք իմաստավորել մեր պետականակերտ ու ազգակերտ նախնիներին ու նրանց ժառանգությունը, ի հայտ չենք բերել նրանց «շոշափելի», հասկանալի կերպարները՝ որ յուրաքանյուր նոր սերունդ ընկերանա ու եղբայրանա այդ մարդկանց հետ, ու ընկերանալով՝ դասեր ստանա նրանցից, դառնա նրանց գործի շարունակողը։
Ժամանակն է ձևակերպել այս խնդիրը, որ «խնդրենք» և գտնենք (գրաբարում «խնդրելը» փնտրել է նշանակում)»։
