Թալիշական Tolishmedia.com լրատվականը գրում է.
«Այս օրերին շատ բան է ասվում գրեթե մեկ ամիս տևող ղարաբաղա-ադրբեջանական պատերազմի և դրանում Ադրբեջանի ինքնավար ժողովուրդների մասնակցության մասին: Բազմիցս նշվել է, որ Ադրբեջանի իշխանությունները բռնի ուժով թալիշներին, լեզգիներին, ավարներին և այլոց ուղարկում են առաջնագիծ, որտեղ նրանք ինչ-որ կերպ զոհվում են պարտադրված պատերազմում, քանի որ իշխանությունները թույլ չեն տալիս վիրավոր զինվորներին առաջին բուժօգնություն ցուցաբերել և նրանց տեղափոխել հիվանդանոց: Ավելին, նույնիսկ առաջնագծում զոհված զինծառայողների մարմինների տեղափոխումը մեծ խնդիր է, քանի որ իշխանությունները վախենում են, որ երբ բնակչությունը տեսնի իրական զոհերի թիվը, բողոքի ալիքը կդառնա անկառավարելի: Ստացվում է, որ ադրբեջանցի զինծառայողները զոհ են դառնում Բաքվի բռնապետի եսակենտրոն քաղաքականությանը, քանի որ նույնիսկ ճակատամարտից ու մահից հետո նրանց դիակները փչանում են մարտի դաշտում կամ դառնում են վայրի կենդանիների սնունդ և չեն թաղվում ըստ շիական ծիսակարգերի:
Մենք բազմիցս ուշադրություն ենք հրավիրել առջնագծում տիրող իրավիճակի և այն ամենի վրա, ինչ տեղի է ունենում թիկունքում` հենց երկրի ներսում: Պատերազմի առաջին իսկ օրերից թալիշների, լեզգիների և այլոց սոցիալական և քաղաքական ներկայացուցիչները, ինչպես երկրի ներսում, այնպես էլ արտերկրում, սկսեցին հայտարարություններ անել և քննադատել Բաքվի իշխանություններին ՝ մարդկանց ճնշելու համար, նրանց ռազմաճակատ բերելով և երկիրը լցնելով սիրիացի ահաբեկիչներով: Դրան գումարվում է կորոնավիրուսով վարակված քաղաքացիների թվի աճը, ռազմաճակատի անթիվ դիակները, տնտեսական վատթարագույն պայմանները և այն, որ պատերազմը նշանակալի հաջողություններ չի ունեցել:
Չնայած երկրի ներսում ինտերնետի և լրատվամիջոցների լիակատար շրջափակմանը, Ադրբեջանում արագորեն տարածվում են տարբեր լուրեր և փաստեր, որոնք ապացուցում են, որ ընդամենը մի քանի օր է մնացել Ադրբեջանի Հանրապետության գոյությանը և Ալիևի վարչակարգի իրավունակությանը: Հենց դա է հույս տալիս փոքր ժողովուրդներին, որ եկել է ժամանակը Բաքվի բռնապետի բռնապետությունից ազատվելու և իրենց պատմական հայրենիքն ու անկախությունը վերականգնելու ժամանակը: Երկրի տարբեր քաղաքներում և մարզերում բողոքների ու դժգոհության աճող ալիքները, անկասկած, մեծ անհանգստություն են պատճառում Ադրբեջանի իշխանություններին, ուստի վերջիններս արդեն սկսում են մտածել ճնշումը մեծացնելու և ավտոկոնտոն ժողովուրդներին ճնշելու մասին:
Հատկանշական է, որ թալիշները, ինչպես միշտ, գտնվում են իշխանությունների ուշադրության կենտրոնում, իհարկե վատ իմաստով: Չնայած բոլոր ժամանակներում թալիշներին հետապնդում և նվաստացնում էին Ադրբեջանի իշխանությունները, վերջին օրերին այս ամենն էլ ավելի անտանելի դարձավ: Անընդհատ նվաստացմանը ավելանում է նաև այն փաստը, որ Ադրբեջանի իշխանությունները փոքր ժողովուրդներին ներկայացնում են որպես երկրի ազգային անվտանգության սպառնալիք և նրանց մեղադրում ռազմաճակատի ձախողումների մեջ: Ի վերջո, լեզգիներն ու թալիշներն էին, որ խոսեցին ռազմաճակատի ադրբեջանական բանակի անհաջողությունների և զինվորների համար վատ պայմանների մասին, և հենց նրանք էին անմիջապես բարձրացնում ադրբեջանական լծից ազատագրման հարցը:
Գլխավորն այն է, որ թալիշական մտավորականությունն ու երիտասարդությունը բռնի կերպով տեղափոխվեն ռազմաճակատ ՝ անկախ տարիքից և առողջական վիճակից: Սա հետապնդում է շատ կարևոր նպատակ. Այսպիսով Ադրբեջանի իշխանությունները փորձում են գլխատել երկրի ներսում թալիշական շարժման կողմնակիցներին և առաջնորդներին: Բաքվի իշխանությունները վստահ են, որ երկրում քաղաքացիական պատերազմ է հասունանում և հասկանում են, որ երբ երկրի ներսում սկսվի ազգային-ազատագրական պայքարը, նրանք չեն կարողանա պայքարել դրա դեմ: Պատահական չէ, որ ներկայումս որոշ սիրիացի ահաբեկիչներ կենտրոնացած են Ադրբեջանի կազմում ՝ թալիշների դեմ պայքարելու համար, անհրաժեշտության դեպքում ՝ Ալիեւի իշխանությունը պահպանելու համար:
Ստացվում է, որ անկախ նրանից, թե ինչպես կավարտվի պատերազմը Ղարաբաղի հետ, թալիշների և լեզգիների ճակատագիրն արդեն պարզ է, և Ադրբեջանի իշխանությունները վաղուց որոշել են, թե ինչ անել. Պատերազմի ավարտից հետո նրանք անմիջապես կսկսեն ոչնչացնել թալիշներին և լեզգիներին: Իսկ ղարաբաղյան ճակատում մարտերը միայն դանդաղեցնում են այս գործընթացը, քանի որ այս փուլում իշխանությունները դեռ թուլացնում են թալիշների և լեզգիների ուժերը ՝ նրանց տղամարդկանց և երիտասարդներին ուղարկելով ռազմաճակատ:
Ցավոք, թալիշների և լեզգիների որոշ ներկայացուցիչներ, որոնք մեկնում են ռազմաճակատ և կռվում են Բաքվի իշխանությունների կողմից, հույս ունեն, որ ղարաբաղյան պատերազմից հետո նրանք կկարողանան խաղաղ ապրել Ադրբեջանում: Նրանց մեծ մասը վախից գնում է ռազմաճակատ և չի հասկանում, թե իրականում ինչ է կատարվում: Եվ իրականությունն այն է, որ ռազմաճակատ մեկնողները չեն վերադառնա ու չեն զոհվելու ռազմի դաշտում, իսկ Բաքվի իշխանությունները դաժանորեն վրեժխնդիր կլինեն իրենց ծնողներից, երեխաներից ու հարազատներից:
Մենք պետք է հասկանանք, որ անկախ այն բանից, թե ինչ է տեղի ունենում Ղարաբաղի ճակատում, Ալիևի իշխանության ներքո, թալիշներն ու լեզգիներն անխուսափելիորեն կկանգնեն ցեղասպանության դեմ, և դա կանխելու համար նրանք պետք է բոլոր ջանքերը կենտրոնացնեն փրկության վրա»:
