Ռուբեն Վարդանյանը փետրվարի 17-ին Ադրբեջանի ռազմական դատարանի կողմից դատապարտվեց 20 տարվա ազատազրկման՝ Լեռնային Ղարաբաղում իր դերակատարման համար։ France 24-ի հետ զրույցում նրա որդին՝ Դավիթը, նշել է, որ իր հայրը պահպանում է հույսը՝ չնայած բանտարկությանը։
«Նա դեռևս հավատարիմ է իր սկզբունքներին և կոչ է անում մեզ բոլորիս չտրվել վախին և պաշտպանել իրավունքը՝ չնայած այն ամենին, ինչ տեղի է ունենում»,- նշել է նա։
Դավիթը հաստատել է, որ Ռուբեն Վարդանյանը և նրա ընտանիքը որոշել են չբողոքարկել ադրբեջանական դատարանի սահմանած 20 տարվա ազատազրկման դատավճիռը, քանի որ դա իրական դատավարություն չէր, այլ քաղաքական շոու՝ նախատեսված ներքին լսարանի համար։ Նա մեջբերել է Amnesty International միջազգային իրավապաշտպան կազմակերպության հայտարարությունը, որտեղ նրա դատավարությունը նկարագրվում է որպես կողմնակալ և անարդար, քանի որ ռազմական դատարանում քննվել է քաղաքացիական անձի գործ։
«Այն փաստը, որ հորս միջազգային իրավական պաշտպանությունը 2,5 տարվա նախնական կալանքի ընթացքում մեկ անգամ նույնիսկ չի կարողացել շփվել նրա հետ, ինչպես նաև միջազգային և ադրբեջանական օրենքների բազմաթիվ այլ լիակատար խախտումներ ցույց են տալիս, որ սա իրական դատավարություն չէ, այլ քաղաքական շոու, որը նախատեսված է ներքին լսարանի և, հնարավոր է, նաև որոշ արտաքին դիտողների համար: Բայց սա, անկասկած, արդար և օրինական դատավարություն չէ, ուստի՝ հայրս հրաժարվեց մասնակցել դրան»,- նշել է Դավիթը։
Նա իր հորը նկարագրել է որպես մարդասեր և, հավանաբար, տարածաշրջանի ամենահայտնի մարդասերը:
«Կարևոր է նշել, կարծում եմ, նաև ձեր որոշ դիտողների համար, որ Ադրբեջանն «Ավրորա» հիմնադրամին մեղադրում է որպես ահաբեկչական կազմակերպություն՝ մարդասիրական մրցանակ, որը համահիմնադրվել է հորս կողմից՝ մարդասիրական գործիչների հետ միասին, ինչպիսիք են հանգուցյալ Էլի Վիզելը, Վարդան Գրեգորյանը, Մերի Ռոբինսոնը, Էռնեստո Սեդիլյոն և ուրիշներ», – նշել է Ռուբեն Վարդանյանի որդին։
Նա հավելել է, որ ըստ իրեն՝ բոլորը՝ թե՛ հայերը, թե՛ ադրբեջանցիները, ցանկանում են տարածաշրջանում իրական և երկարատև խաղաղություն, իսկ դրան հասնելու միակ ճանապարհը բոլոր պատանդների ազատ արձակումն ու տուն վերադարձն է։ Դավիթը շնորհակալություն է հայտնել ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի վարչակազմին՝ այս տասնամյակներ տևած, շատ երկար հակամարտությունը լուծելու իրական և շատ էական ջանքերի համար․ «Կարծում եմ՝ շատ կարևոր է նաև այն, ինչ նախագահ Թրամփն ասաց օգոստոսի 8-ին, երբ վարչապետ Փաշինյանին ասաց, որ Բաքվում պահվում է 23 հայ քրիստոնյա պատանդ՝ խոստանալով օգնել այս հարցում: Փոխնախագահ Վենսը նույնպես Հայաստան և Ադրբեջան կատարած իր այցի ժամանակ բարձրացրել է այս հարցը՝ ինքն էլ դա հաստատելով երկու առաջնորդների հետ իր հանդիպումների ժամանակ։ Այսպիսով, կարծում եմ, որ Թրամփի վարչակազմը նույնպես հասկանում է, որ հարաբերությունների կարգավորման գործում շատ կարևոր է նաև պատանդների ազատ արձակումը»։
Դավիթ Վարդանյանը հույս է հայտնել, որ Հայաստանն ու Ադրբեջանը կկարողանան գտնել իրական և երկարատև խաղաղություն։ Սակայն, երբ երկրների միջև բարի կամք չկա, ստորագրված թղթի կտորը պարզապես թղթի կտոր է։
«Իրականում, իմ հայրը նույնպես Հայաստանի քաղաքացի է, և մյուս բոլոր հայ պատանդները միայն Հայաստանի քաղաքացիներ են։ Այսպիսով, շատ կարևոր կետ է, որ դուք բարձրացրիք, որ, վերջին հաշվով, Հայաստանի կառավարության հիմնարար պատասխանատվությունն ու պարտավորությունն է ապահովել այս բոլոր բանտարկյալների՝ ժամանակին ազատ արձակումը։ Եվ խոսքը միայն հորս մասին չէ, այլև մյուս 18 անօրինական կերպով պահվող հայ պատանդների, ինչպես նաև անհետ կորած անձանց մասին։ Հուսով եմ, որ տարածաշրջանի կարևոր խաղացողներից որևէ մեկը կօգնի լուծել այս հարցը, բայց, վերջին հաշվով, Հայաստանի կառավարության գերագույն պատասխանատվությունն է ապահովել, որ իր քաղաքացիներն անվտանգ վերադարձվեն հայրենիք»,- նշել է Ռուբեն Վարդանյանի որդին։
Նա ընդգծել է, որ չնայած բոլոր դժվարություններին, մարտահրավերներին և այն պայմաններին, որոնցում հայտնվել է իր հայրը վերջին 860 օրվա ընթացքում, նա շարունակում է շատ լավատես լինել․ «Նա միշտ մեզ ասում է, որ չկորցնենք հույսը, հավատարիմ մնանք մեր սկզբունքներին, քանի որ նա հենց դա էլ անում է, չնայած բոլոր այն ճնշումներին, որոնց նա բախվել և բախվում է․․․ Նա դեռևս հավատարիմ է իր սկզբունքներին և կոչ է անում մեզ բոլորիս չտրվել վախին և շարունակել պաշտպանել ճիշտը, չնայած այն ամենին, ինչ տեղի է ունենում, անկախ նրանից, թե որքան դժվար է դա։ Նա շարունակում է հուսալ, ոչ մեկի նկատմամբ զայրույթ չի տածում, և անկեղծորեն հույս ունի, որ Հայաստանն ու Ադրբեջանը կգտնեն միասին համակեցության միջոց՝ որպես հարևաններ»։
