Ադրբեջանագետ Գառնիկ Դավթյանը գրում է.
Այսօր Լաչինի միջացքում տեղի է ունեցել հերթական սադրանքը:
Իրեն լրագրող համարող, բայց իր խոսքում իրեն զինվորական համարող «լրագրողը» սադրիչ փորձ է արել՝ իբր գնալ Ստեփանակերտ: Նախ փորձում է «մեր հողեր» ձևակերպմամբ հիմնավորել իր ցանկությունը, հետո փորձ է արել քաղաքական ենթատեքստ տալ այս ամենին:
Այնինչ պատկերը լրիվ այլ հենք ունի.
Ամեն կերպ փորձում են Ադրբեջանում գործող հակառուսական ջրաղացին ջուր լցնել, ցույց տալ (հասարակ մարդկանց), որ ՌԴ խաղաղապահները հայկական դիրքերից են հանդես գալիս, այնինչ Խաղաղապահների գործառույթը հենց նրանում է, որ թույլ չտան՝ նման դեպքերը վատ հետևանքներ ունենան:
Մեկ այլ սադրանքի հող նախապատրաստել՝ օրինակ թվով 10-20 «քաղաքացիական անձանց» Ստեփանակերտ գանլու ցանկության պատճառաբանմամբ նորից խափանեն Լաչինի միջանցքի անցուդարձը:
Խաղաղապահներից «խոսք քաշեն» (օրինակ՝ «դուք իրավունք չունեք այստեղ գտնվելու») և դա իրենց քարոզչական մեքենայով պտտեն:
Եվ այլն…
Հ.Գ. Քանի ունենք Հայաստանի կառավարության նման թշնամուն բանավոր պայմանավորվածությամբ հողեր ու ճանապարհներ հանձնող կառավարություն, կանգնած ենք ցեղասպանության ամենլուրջ վտանգի առաջ…
