Իսրայելի ԱԳՆ նախարար Գիդեոն Սարի ( גדעון סער | Gideon Saarի) այս հրապարակում-հայտարարությունը հայկական միջավայրում հակասական արձագանքներ գտավ, գրեթե ինչպես ժամանակին Բենիամին Նեթանյահույի ուղիղ եթերում հայտարարությունը, թե ինքը ճանաչում է Հայոց Ցեղասպանության փաստը։
Ցավոք` հայկական արդի աշխարհաքաղաքական մտածողությունը (իրականում դրա բացակայությունը) թույլ չի տալիս նայել ավելի երկար պատմական համատեքստում իր անելիքները։
Բայց այս հրապարակման իմաստն այլ է։ Հայաստանի իշխանություններին թվում է, թե եթե իրենք ամեն ինչ մոռանան ու ջնջեն, աշխարհն էլ կմոռանա։ Բայց այդպես չի լինում։ Ինչքան էլ հայտարարեն, թե Հայոց Ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցը արտաքին քաղաքականության առաջնահերթություն չէ, միջազգային դերակատարներ շարժվելու են սեփական շահերի տրամաբանությամբ, որտեղ այլ պայմաններում քո շահերը կարող էին համընկնել…
Այսօր մենք տեսնում ենք Հայոց Ցեղասպանության ճանաչման հարցի բարձրացման միտումները միջազգային քաղաքական օրակարգերում, ավելին` իսրայելա-թուրքական հարաբերությունների սրմանը զուգընթաց այս հարցը առավել շատ է քննարկվելու, առավել շատ է հնչելու…
Բայց Արցախի հարցն էլ հնարավոր չէ փակել, կոնսերվացնել… Սովետները փորձեցին, բայց ոչինչ չստացվեց, ու հիմա էլ…
Որպեսզի պատկերացնեք Հայաստանի ռազմավարական մտածողության տարբերությունը (բացակայությունը), սեփական շահի տեսանկյունից ոչինչ չի խանգարի, որ տարիներ անց նույն Իսրայելը բարձրացնի Արցախի օկուպացիայի հարցը (անհավանական է թվում չէ՞)։
Միջազգային հարաբերությունները բարոյականության, հավատարմության կամ ընկերության մասին չեն (ցավոք), այլ բացառապես շահերի` չոր, կոշտ շահերի մասին են։ Ու ինչ բխում է քո երկարատև շահերից, այն էլ անում ես…
Արա Պողոսյան, քաղաքագետ
