Ոչ ոք իրավունք չունի նեղանալու նրանից պայքարը կիսատ թողնելու համար։ Ուժերը անհավասար էին, հանգամանքները՝ բարդ։ Սգավոր մոր իրավունքով էր նա պայքարի դուրս եկել, մայրական իրավունքով էլ դադարեցրեց պայքարը։ Նա խոցվել էր որպես մայր եւ խոցելի էր դարձյալ որպես մայր։ Որդի էր կորցրել, իրավունք չուներ դստերն էլ կորցնելու։ Առաջինը թշնամու ձեռքով, երկրորդը՝ «յուրայինների»։ Առաջինը պատերազմի դաշտում, երկրորդը՝ «արդարադատության» սարդոստայնում։ Տնային կալանքին նա կդիմանար, մեկուսարանից դստեր կարոտին՝ ոչ։ Թշնամին նենգ է, «յուրայինը»՝ նենգամիտ։ Թշնամին կրակում է, «յուրայինը»՝ սադրում։ Թշնամին մարմինդ է խոցում, «յուրայինը»՝ հոգիդ։ Թշնամուն կարելի է հաղթել, «յուրայինին»՝ ոչ։
Պետական-ընտանեկան թայֆային նա չէր կարող հաղթել, բայց չպարտվեց։ Պարտվողը մենք եղանք, բոլորս։
Ծնունդդ շնորհավոր, Ժորա Մարտիրոսյան, Հայ Զինվոր։
Հ. ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ
