ՏՈՄՍԱԿՆԵՐ
Սա շատ ավելին է, քան աղվեսի ու կկվի պատմությունը։ Վերջապես դա հեքիաթ է, սա՝ իրականություն, ամենօրյա դառն իրականություն, եւ մենք՝ միշտ հիմար կկվի դերում։
Ազգային անվտանգության ծառայութունը, կարծեք բոլոր գործերը ավարտած, հիմա էլ յանա-յանա ականացուցակներ ու քարտեզներ է որոնում՝ ընդառաջելով Ալիեւի պահանջին ու Նիկոլի հրահանգին։ Աղվեսը՝ Իլհամը, սպառնում է, Նիկոլը՝ տակն է անում։ Իլհամը մարդու իրավունքներից՝ ականից խոցված իր զոհերից է խոսում,,,
Ոչ ոք չի ասում Իլհամին. «Այ տղա, խի՞ ներխուժեցիր, հարձակվեցիր մեր վրա։ Հետեւիցդ կարմիր խնձո՞ր ուղարկեցինք, որ եկար։ Ականապատումը պաշտպանողական գործողություն է ընդամենը. չգայիք՝ չէիք սատկի մեր ականների վրա։ Մեր ջանը քա՞ր էր, որ 25 տարի շարունակ ձեր ցանած ականները մաքրեցինք։ Այդ ժամանակ հեչ մտածեցի՞ր մարդու իրավունքների, մեր անմեղ զոհերի մասին։ Ամեն բան իր գինն ունի եւ իր ժամանակը»։
Ու զարմանում ես. այս մարդիկ չեն հետեւո՞ւմ, թե ի՞նչ է կատարվում մեզնից 800-1000 կմ հեռավորության վրա, Գազայում եւ Հորդանան գետի արեւմտյան ափերի մոտ. ամեն մի պատանդ, ամեն մի զոհվածի դիակ անգամ ենթակա է «առեւտրի», «տուր դիակս, տամ պատանդիդ» սկզբունքով, «առեւանգածիս կտամ՝ եթե…» պայմանով։ Ի՜նչ մարդու իրավունքներ, ի՜նչ բան։ Եվ ամենից արգահատելին՝ Նիկոլենք սկսել են «գործ տվողությամբ» զբաղվել. մենք չէինք, արցախցիներն են ականները ցանել։ Մարդ ուզում է գետինը մտնել «ես էի, ինքն էր» դավաճանական խոսքերից։
Ա՛յս է պատերազմում պարտվածին իշխանության վրա պահելու արդյունքը։
Ամո՛թ մեզ։
ՀԱԿՈԲ ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ
