Իլհամ Ալիեւը Ֆրանս24-ին տված հարցազրույցում անդրադառնալով Բաքվում պահվող մեր հայրենակից պատանդների հարցին, մասնավորապես Արցախի ռազմա-քաղաքական ղեկավարության, ասել է, թե խոսք չի կարող լինել նրանց ներման մասին: Ալիեւը նշել է, որ Վենսը իր հետ հանդիպմանը նաեւ այդ թեման է շոշափել, բայց Ադրբեջանի նախագահը հայտարարել է, թե չի լինի ներում, որովհետեւ նրանք ավելի ծանր հանցագործ են, քան ֆաշիստները:
Մի կողմ թողնենք այն, որ Ալիեւի այդ բնորոշումը բացարձակ մտացածին է եւ անհեթեթ: Մենք ինքներս մեզ չէ, որ պետք է համոզենք, որ այդ մարդիկ հանցագործ չեն: Թեեւ, ցավոք սրտի կան հայեր, որոնց պետք է «համոզել»:
Բայց ինձ հետաքրքիր են այն փորձերը, որոնք ուղղված էին ԱՄՆ փոխնախագահ Վենսին համոզելու, որ նա լուծի մեր հայրենակիցների ազատ արձակման հարցը: Ես այս թեմային անդրադարձա դեռ այն ժամանակ, երբ սկսեցին Վենսին հասցեագրված ուղերձներ: Ես հատուկ գրառում արեցի այդ առնչությամբ, նշելով, որ ընկալումներն ինձ համար տարակուսելի են, բայց չծավալվեցի, առաջնորդվելով չվնասելու սկզբունքով: Նշեցի, որ կանդրադառնամ ավելի ուշ: Այդ գրառումս հիշեցնում եմ վերեւի հղումով:
Կասկած չունեմ, որ Վենսին հղված տարբեր ուղերձների հեղինակները ունեցել են օգնության ամենաանկեղծ ակնկալիք, ունեցել են մեր պատանդառված հայրենակիցներին վերադարձնելու անկեղծ հույս, դրանով են դիմել ԱՄՆ փոխնախագահին:
Բայց դա ախր միամտություն է, անհույս միամտություն, եթե մենք խոսում ենք մեծ քաղաքականության մասին: Եվ հարցը անգամ այն էլ չէ, թե Վենսը «թքած ունի» այդ ամենի վրա: Ոչ, Վենսը գուցե շատ կուզեր օգնել, լինել օգտակար: Բայց Վենսը վերակացուն չէ, իսկ Ալիեւը՝ մանկապարտեզի սանը: Ոչ էլ Թրամպն է այդպիսին, որքան էլ ուզում է ներկայանալ այդպես: Քաղաքականության մեջ հարաբերությունները կառուցվում են «ես՝ քեզ, դու՝ ինձ» սկզբունքով, կամ ինչպես ասում է Թրամպը՝ գործարքով: դուր գա մեզ, թե ոչ: Սա է դառը իրականությունը:
Եթե ԱՄՆ Ալիեւին խնդրի, շատ խնդրի ներում շնորհել պատանդներին, դրա դիմաց պետք է ինչ-որ բան տա Ալիեւին: Իսկ ԱՄՆ Ալիեւին ինչու՞ պետք է ինչ-որ բան տա մեր հայրենակիցներին ազատելու դիմաց:
Իսկ ահա, թե ինչո՞ւ է Նիկոլ Փաշինյանը Թրամպի ուղուն համաձանություն տվել առանց այդ հարցի լուծման հստակ պայմանավորվածության, այդ հարցը թերեւս բաց է մնում պատմության համար:
Հակոբ Բադալյան, քաղաքական վերլուծաբան
