Ղարաբաղյան շարժումը եղել է ճակատագրական սխալ:
Այս մտքի հեղինակը Ադրբեջանի նախագահը չէ: Կամ Ադրբեջանի որեւէ այլ պաշտոնյա չէ: Այս մտքի հեղինակը Հայաստանի վարչապետն է, որը ուզում է մնալ իր պաշտոնին:
Ավելի շուտ, ես ավելի ու ավելի համոզվում եմ՝ նա չի ուզում մնալ իր պաշտոնին: Հարցն այն է, թե արդյո՞ք նրա օգտին քվեարկելու պատրաստ որեւէ մեկն ուզում է նվաստանալ՝ որպես քաղաքացի, որպես հայաստանցի, որպես հայ, թե՞ ոչ: Եթե որեւէ մեկն ուզում է նվաստանալ, ապա բնականաբար Նիկոլ Փաշինյանը կմնա իր պաշտոնին ու կշարունակի նվաստացնել հայ ժողովրդին ահա այսպիսի մտքերով:
Ըստ այդմ, հարցը շատ պարզ է՝ Հայաստանի հանրությունը եւ դրա յուրաքանչյյուր անդամ ունի՞ արժանապատվություն, թե՞ ոչ: Որովհետեւ արժանապատվության պարագայում պարզապես հնարավոր չէ գնալ ու քվեարկել մի ուժի կամ մի գործչի օգտին, որը համազգային բացառիկ շարժումն ու հաղթանակը որակում է ճակատագրական սխալ՝ փորձելով հաղթանակ ներկայացնել ողբերգական կորուստներն ու պարտությունը:
Այս հարցում Փաշինյանն այլեւս դուրս է «մեղսունակության» չափման դաշտից: Այս հարցում այլեւս մեղսունակության չափման դաշտում է Հայաստանի ընտրողը:
Նիկոլ Փաշինյանը քարոզարշավի մեկնարկին Սյունիքում կրկնել է այն «թեզերը», որ վերջին տարիներին ասում է արցայան շարժման ու հաղթանակի վերաբերյալ:
Հասկանալի է, որ այլ բան նա այլեւս չի էլ ասելու, եւ դա է հիմնականը, որ ասելու է հատկապես քարոզչության ընթացքում:
Այդ իմաստով, Փաշինյանի դաշտում վաղուց այլեւս գնդակ չկա՝ թե արտաքին քաղաքական, թե ներքին հանրային իմաստով: Գնդակը այլեւս Հայաստանի հանրության դաշտում է: Հարցն այն է, թե այդ դաշտում կա՞ մեկ այլ կարեւոր բան, թե՞ ոչ:
Հակոբ Բադալյան, քաղաքական վերլուծաբան









