Մեկը մի ավտո ավազ թափել ա մայթի վրա, էն մյուսը քար ա շարել մայթի վրա։ Էն երրորդը ասֆալտի վրա բետոն ա արել, հետո էդ բետոնի մնացորդը մնացել ա ասֆալտի վրա, կեսը՝ մայթին, կեսը՝ գծանշման վրա։ Ու որ տեղի պաշտոնյային հարցնում ես՝ էս ի՞նչ ա, աչքերը ճպճպացնում ա, ասում ա՝ մարդա ա, 7 կռազ ավազա թափել մայթի վրա, բա ի՞նչ անի, ուր տանի էդ ավազը։ Կներեք արտահայտությանս՝ ուր ուզում ա տանի. Կառավարության այսօրվա նիստին Փաշինյանի ելույթը բառացիորեն այսպիսին էր։
Շարունակություն էլ կա.
Էս ապապետականությունը ամեն անկյունում ա։ Տեսդչական մարմին կա,ոստիկանություն կա։ Էնհամայնքում, որտեղ մենք գնացել ենք, պարեկային ծառայություն ենք ներդրել։ Համոզված եմ՝ 80 անգամ պարեկն ըտեղով անցել ա։ Կամ եթե չի անցել, ավելի մեծ պրոբլեմ ա։ Եթե անցել ա ու ասել ա՝ հա դե քար ա, հա դե ցեմենտ-բետոն ա, բա ի՞նչ անեն մարդիկ, ավելի մեծ պրոբլեմ ա։ Հանրային տարածքը չի կարելի ուղղակի վերցնել անձնական նպատակներով։
Պապու ԳԱԶ 157-երից ինչ-որ առումով պրծանք։ Մայթով ասենք մարդ ա, իրա երեխու հետ մանկական սայլակով քայլում ա, մեկ էլ տեսնում ա ասենք 61 թվի արտադրության ԳԱԶ 66-ի ռամա ա դրած սենց մայթի վրա։ Պապու ռամեն ա բա, միակ հիշողությունն ա մնացել պապից, բա կարող ա՞… տանենք ի՞նչ անենք։ Ամենայն հարգանքով, կներեք, տարեք ձեր ննջարանում դրեք պապու հիշատակն ա, կախեք պատից։ Պետությունը փող ա ծախսել, որ քաղաքացին մայթով քայլելու, երեխայի հետ զբոսնելու հնարավորություն ունենա, մենք մեր պապու 66-ի ռամեն բերում-դնում ենք ըտեղ։
Հայաստանի Հանրապետության ղեկավարը Կառավարության անդամների ներկայությամբ այս թենմաներից է խոսել։ Իսկ նախարարները լուռ լսել են։
Արտաքին վտանգների, պետականության կորստի առաջ կանգնած երկրի վարչապետը առաջ է քաշում «հույժ կարևոր» ասֆալտի, մայթի, ցեմենտի, պապու ռամայի հարցերը։
