Իրավաբան Գևորգ Դանիելյանի դիտարկումը՝ հայ-ամերիկյան ռազմավարական համագործակցության փաստաթղթի վերաբերյալ.
Հայաստանի և ԱՄՆ-ի միջև ռազմավարական գործընկերության կանոնադրության առթիվ ոգևորությունը արդարացված կլիներ, եթե՝
– այդ փաստաթղթի մեջ «ռազմավարական» տերմինը ունենար կոնկրետ բովանդակային արժեք, ոչ թե պարզապես դիտվեր որպես իրավական հնարք՝ այն ԱԺ վավերացման ներկայացնելու համար, այսինքն՝ սա չի արժանանա 2020թ. նոյեմբերի 9-ի հայտարարության ճակատագրին, թեպետ՝ հենց վերջինս էր դասական իմաստով ռազմական և քաղաքական,
– այն ոչ թե իրատեսական պարտավորությունների, այլ սոսկ հարակից մտադրությունների, իսկ առանձին դեպքերում պարզապես ուսումնասիրություններ նախաձեռնելու մասին չլիներ: Օրինակ՝ կողմերը «ՄՏԱԴԻՐ ԵՆ ընդլայնել իրենց պաշտպանական և անվտանգային համագործակցության ծրագրերի ծավալը, այդ թվում՝ առաջիկա տարվա ընթացքում նախաձեռնելով երկկողմ պաշտպանական խորհրդակցություններ, և մասնագիտական ռազմական ուսուցման միջոցով՝ աջակցել Հայաստանի զինված ուժերին»,
– ԱՄՆ-ը չշարունակեր Արցախից ցեղասպանության զոհ դարձած բռնագաղթվածներին դիտարկել իբրև «ՏԵՂԱՀԱՆՎԱԾ ԱՆՁԱՆՑ», որոնց հարկ է նյութական օգնություն տրամադրել, ոչ թե հոգալ միջազգային իրավունքի չափանիշներին համահունչ՝ իրենց սեփական բնակավայր վերադառնալու համար և այլն: Իսկ սա անտարակույս մեծ նվեր է ադրբեջանի բռնապետին:
Ըստ այդ փաստաթղթի՝ Հայաստանը իր անվտանգությունը պետք է ապահովի ինքնուրույն, ըստ այդմ էլ իբրև գործընկերության սկզբունք է դիտվում. «Ուժեղ, անկախ, ինքնիշխան և ժողովրդավարական Հայաստանը, որն ի զորու է պաշտպանել իր ինքնիշխանությունը, տարածքային ամբողջականությունը և միջազգայնորեն ճանաչված սահմանների անխախտելիությունը՝ առանցքային է տարածաշրջանային տևական անվտանգության և բարգավաճման համար»։ Ի դեպ, սա ողջունելի հիմնադրույթ է, ուղղակի այն զուրկ է որևէ ԵՐԱՇԽԻՔԻՑ, փոխարենը բացահայտ կոչ է, որ Հայաստանը անվերապահորեն հրաժարվի իր ներկայիս գործընկերներից՝ դրանից բխող կանխատեսելի հետևանքներով հանդերձ:
Փաստաթղթով ամրագրված է, որ Մեղրու միջանցքը անվերապահորեն պետք է ապաշրջափակվի, թեպետ՝ հասկանալի է, որ շրջափակումը սկսել և շարունակում են թուրքերը:
Եզրակացությունը մեկն է. այս մեծ աղմուկով ուղեկցվող փաստաթուղթը զուտ քաղտեխնոլոգիայի հարթությամբ միջոց է՝ ալիևի հոխորտանքները իբր ժամանակավորապես մեղմելու համար …
