Հրեական պետության և նրա դաշնակիցների կողմից Իրանի թիրախավորման նպատակներից մեկը Մերձավոր Արևելքի տարածաշրջանում քրդական պետության ստեղծումն է: Իսրայելի առաջին վարչապետ և պաշտպանության նախարար Դավիդ բեն Գուրիոնը1948 թվականին իր պատերազմական օրագրում գրում էր՝ պատերազմը մեզ երկիր կտա:
Միայնակ ու մեկուսացված Իսրայելը պետք է դաշնակիցներ փնտրի՝ այս տարածաշրջանում արաբների, պարսիկների, թուրքերի շրջապատում գոյատևելու ու նրանց դիմակայելու համար:
1960-ականների սկզբներից սկսած Իսրայելը իրաքյան քրդերի հիմնական աջակիցներից ու հովանավորներից էր իրաքյան բանակի դեմ կռիվներում, զենքի գլխավոր մատակարարը:
1977-1983 թվականներին Իսրայելի վեցեորդ վարչապետ Մենահեմ Բեգինը նույնիսկ հրապարակայնորեն ընդունել է, որ իր պետությունը իրաքյան քրդերին ոչ միայն հումանիտար, այլև ռազմական օժանդակություն է ցուցաբերում:
Իսրայելը 2017 թվականին քրդական ինքնավարության հանրաքվեի հիմնական ջատագովն էր, որը նախքան արդյունքների պաշտոնական հրապարակումն, անգամ շտապեց ճանաչել «անկախ քրդական պետությունը»:
Այս թեմայի առնչությամբ կարելի է շատ ավելի լուրջ ու խոր վերլուծություն անել, բայց, կարծում եմ, այսքանն էլ բավական է հասկանալու համար, որ տարածաշրջանում ուժերի նոր հավասարակշռության համակարգի շինարարության հրեական ծրագրում քրդական բուֆերային ֆորպոստի ձևավորումը հիմնական նպատակ է հրեաների համար:
Սա հասկանում էին բոլորը, այդ թվում՝ թուրքերը, որոնց գործողությունների տրամաբանությունը Սիրիայում և ամբողջ տարածաշրջանում հստակ դիտարկելի է: Իսրայելի խորքային պետության ծրագրերում, ըստ որում, Թուրքիային վերապահված է նույնպիսի ճակատագիր, ինչ Սիրիային ու Իրաքին:
Այս ամբողջը հասկանալու, վերլուծելու, հնարավոր զարգացումները կանխատեսելու, դրանց համարժեք արձագանքելու ու սեփական ազգային-պետական շահերի գիտակցումով քաղաքականություն մշակելու, իրականացնելու փոխարեն՝ հայկական իշխանությունները հերթական անգամ ի ցույց են դնում իրենց վտանգավոր ու սպառնալիքածին դիլետանտիզմը:
Քաղաքագետ Վարդան Բալյան
