Երգիչ, երգահան, ազատամարտիկ Դավիթ Ամալյանը, որի ավագ որդին՝ Վարդանը, զոհվել է 44-օրյա պատերազմում, ֆեյսբուքյան էջում գրում է․
«Սովորաբար ահաբեկվում են առյուծները, ահաբեկում են «շակալները», մռնչում են առյուծները, վնգստում են «շակալները»։ Էսպիսի բազմաթիվ օրինակներ կարող եմ բերել առյուծներիի և «շակալների» խորհրդանշական տարբերությունների մասին, սակայն այս պահին ասելիքս այլ է…
Այ ոչ մի բա՜ն. եթե ունես տանը հայելի, նայիր նրա մեջ բնակվող շակալին, որն իր թուլությունը թաքցնում է իրեն ենթարկվող, քանակով ցավոք շատ շակալախմբերին, առյուծների վրա հարձակման հրահանգների մեջ…
«ահաբեկչություն»……
Չէ մի չէ՝ դեմոկրատիա…
Տո այ դատարկատկար, ինչպես նշեցինք, ահաբեկչություն անում են առյուծների դեմ, հա՛մ Վազգենին կրակեն, հա՛մ քե՞զ, շատ չի լինի՞ քեզ համար, հա՛մ մեր տղեքին քո ցեղակից ահաբեկիչները կրակեն, համ քե՞զ…
Ու քո կարծիքով դու էնքան կաս, որ կարող ես արժանի լինել գնդակին կամ առհասարակ մահվա՞ն, սրանք վաստակում են ծնված մարդիկ՝ գնդակն էլ, մահն էլ, իսկ կենսաբանական գոյանքները առաջանում և վերանում են…
Ցանկալի կլիներ իմ կենսագրության մեջ քեզ ընդհանրապես չճանաչեի, սակայն ցավոք չստացվեց, ես քո նմանների հետ չեմ շփվում նույնիսկ կենցաղում, թեպետ էդտեղ էլ ես հաղթել, քանի որ քո նմանը չունես, դու միակն ես, ումից նույնիսկ հայհոյանքներն են ամաչում…
Ինչևէ, անցնեմ քեզ դիմելուն…
Հանկարծ հիմա չմեռնես, ոչ էլ վաղը, քո ընտրաժեխի մոտ կհերոսանաս, խնդրում եմ, առողջ եղիր, շատ կեր, դա քեզ շատ է սազում, երեխաներիդ լավ նայիր, հա, բայց էն լակոտիդ ասա՝ մեծերի հանդեպ հարգանք ունենա, ճիշտ է, գիտենք, որ ինքդ էլ չունես, բայց մի զլացիր, իրեն ասա, փորձիր ուղիղ նայել երկրին, հակառակ կողմից երկիրը վերածվում է քո դիմացի հայելուն… Իսկ ուղիղ նայելու դեպքում միգուցե կտեսնես դիմացդ կանգնած մարդկանց արժեքը, կհասկանաս, որ իրենք ահաբեկիչ չեն, իրական ահաբեկչին կփնտրես քո մեջ ու կփորձես պայքարել դրա դեմ, էս դեպքում գոնե հահոյանքները քո մոտ գալուց չեն ամաչի… Հա էն ժեխակույտիդ էլ ասա՝ թող մարդկություն անեն, լափամանիս տեղն ասեն, իմանամ՝ մեջն ինչ կար…
Լավ, իսկ որպես վերջաբան՝ ուղղակի բարի ախորժակ…»։
