Իրավապաշտպան Զարուհի Հովհաննիսյանի կարծիքով՝ եթե Տավուշի մարզի քրեականի պետի աղմկահարույց միջադեպը հանրային հնչեղություն չստանար, տեսանյութ չհրապարակվեր, աղմուկ չբարձրանար, ապա այն դատախազության ուշադրության կենտրոնում չէր հայտնվի։ Նման տեսակետ իրավապաշտպանն «Ազգ»-ի հետ զրույցում է հայտնում ու հավելում՝ եթե հանրային ճնշում չլիներ, ապա, գուցե, տվյալ անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցված կլիներ, դեպքն էլ կանցներ, կգնար։
Միջադեպը, հիշեցնենք, մոտ մեկ ամիս առաջ էր տեղի ունեցել։ Ոստիկանության Տավուշի մարզի քրեական հետախուզության բաժանմունքի պետ Արսեն Ղայթմազյանը ծեծել էր անչափահաս երիտասարդի։
Քնչական կոմիտեի փոխանցմամբ՝ Արսեն Ղայթմազյանը ձերբակալվել է:
Իրավապաշտպանը նկատում է, որ շատ այլ դեպքերում բռնությունը ֆիքսած տեսանյութեր չեն լինում, կամ դրանք լրատվամիջոցներով չեն տարածվում, կամ էլ մարդիկ վախենում կամ խուսափում են դրա մասին բարձրաձայնել։ «Այդ պարագայում պետությունը պետք է հստակ քայլեր ձեռնարկի, եւ դա դատախազության գործառույթների շրջանակում է։ Այս դեպքը, միանշանակ, դրանց թվին է դասվում, երբ ոստիկանության բարձրաստիճան պաշտոնյան իրեն թույլ է տալիս բռունցքներ կիրառել մարդու, տվյալ դեպքում՝ անչափահասի նկատմամբ, ինչը ծանրացուցիչ հանգամանք է»,- մեկնաբանում է Հովհաննիսյանը։
Նա այն համոզմանն է, որ դատախազությունը 2 ամիս գրեթե ոչինչ չի արել, բավական հանգիստ նստել, նայել է, թե ինչպես է քրեական հետապնդումը կասեցվում։ Դատախազության իրականացրած քայլերը բավարար չի համարում։
«Ծառայողական քննության հետ կապված՝ ամբողջական պատկերը չունենք, քանի որ այդ ժամանակահատվածում, կարծես թե, ժամանակավորապես դադարեցվել են տվյալ ոստիկանի աշխատանքային պարտականությունները։ Բայց տվյալ ոստիկանին համակարգից հեռացնելու մասով որեւէ քայլ չի ձեռնարկվել։ Այսինքն՝ սա ոչ թե դատախազության գործունեության, այլ հանրային ճնշման արդյունք է»,- ընդգծում է մեր զրուցակիցը։
Իրավապաշտպանի խոսքով՝ ոստիկանության շարքերում մշտապես կարող են մարդիկ լինել, որ չարաշահում են պաշտոնեական դիրքը, բռնության ու անգամ քրեական ենթամշակույթի էլեմենտներ ունեն աշխատելաոճում։ Նրա համոզմամբ՝ համակարգի ու պետության ամբողջական դեմքը երեւում է այն ժամանակ, երբ ցանկացած բռնության ու օրինազանցության դրսեւորման պարագայում հստակ գնահատական ու պատժելիություն է լինում։ «Դա հստակ ուղերձ է նաեւ համակարգի մյուս աշխատակիցներին, որ ոստիկանության մեջ նմանատիպ բարքերն անընդունելի են։ Ինչու ոչ, նաեւ հասարակությանն է այդ ուղերձն ուղղվում։ Եթե տեսնում ենք՝ պետությունը նման դեպքերում բավարար կամք չի ցուցաբերում՝ արմատախիլ անելու ամենաթողությունը, բռնությունն ու լկտիությունը, ապա կարող ենք ասել, որ պետությունը բավարար քայլեր չի ձեռնարկում ոստիկանության բարեփոխումների համար»,- ամփոփում է Հովհաննիսյանը։
Սեւակ Վարդումյան
