Վաղը` հունվարի 26-ին, Քարին տակի հերոսամարտի 32-րդ տարեդարձն է… Իսկ այսօր կեսգիշերին Քարին տակի Խաչին սըռի բարձունքում գյուղի ջահելները պետք է հիշատակի խարույկ վառեին։
Այսօր գյուղի թոնիրները պետք է վառվեին և կարմիր ու բուրավետ հացեր թխվեին վաղվա համար, կուրկուտի պղնձե կաթսան արդեն պատրաստ կլիներ իջնելու շիկացած թոնրի մեջ, որ եփվեր մինչև առավոտ։ Շատերի բակերում խորովածի փայտերն արդեն շարված կլինեին, միսը` բաստուրմա դրված։
Քաղաքից ծաղկեփնջեր և ծաղկեպսակներ պետք է բերել տային։ Դպրոցի և մանկապարտեզի սաները վերջին փորձերը պետք է անեին։ Համայնքի ղեկավար Մխիթարը ելույթի տեքստում վերջին շտկումները կաներ, որ հաջորդ օրը հուշարձանի մոտ խրոխտ կարդար։ Քարինտակցի ժամկետային զինծառայողներին, որպես հարգանքի դրսևորում, մեկ օրով ազատ պիտի արձակեին…
Չկա գյուղը, չկա Արցախը, սառել են թոնիրները, մարել են օջախները, անտեր են գերեզմանները, թշնամու կողմից քանդված հուշակոթողի բեկորները արհամարհված են մոտիկ ձորում, չկա հաղթանակի բերկրանքը…
Իսկ վաղը բնավեր ու պանդուխտ քարինտակցու քայլերը կտանեն Եռաբլուր` սգալու կորսված հաղթանակն ու երկիրը…
Քարինտակցի Արմիդա Աբրահամյան
